Como che gusta mirarte as mans! Relocen
fermosas, limpiñas, brancas baixo as mangas da elegante toga de veludo preto
con esas froreciñas de encaixe de Camariñas, deseño a bo precio, unhas puñetas
preciosas. Ergues a mirada e velaí estás, sentado na cadeira maior como Deus
padre omnipotente presidindo o tribunal. Que preguiza todo! Á túa esquerda tes
ao parvo do Lameiro, maxistrado por tómbola, mandándolle mensaxes polo móbil a
súa mociña, e á túa dereita a inútil da Arconada, beata adurmiñada que disimula
ca man uns inmensos bocexos mentres coa outra intenta pasar as páxinas do
xornal que agocha no colo. Entre o un e o outro, pensas, non te axudarán cousa
para sentenciar este grave caso de asasinato. Que preguiza, que canseira, xulgar
a morte dun xuiz, a morte da autoridade.
Lembras o asunto? Si, é posible,
aínda que non lle pos cara ao difunto. Espera, si, agora que pensas pode que
fora o xuiz de pelo ruzo que rematou bébedo naquela discoteca chea de espellos,
despois dunhas xornadas de dereito inmobiliario. Unha paifocada de xornadas;
perda de tempo. Tiñas ti máis motivos para a bebida que aqueloutro, que foi
cando Mercedes marchara de casa deixándote, deixándote, deixándote na beira da
túa propia vida. Aburrícheste coma un espantallo, mentres o Lameiro bailaba o
mambo metendo o cu de cha-cha-cha entre as pernas dunha fiscaliña. Agora
Mercedes está arrepentida de terte deixado, non o dubides. Non te chama porque,
ou sexa, non lle cadra pero …ámate, non o dubides amigo, máis do que te queres
a ti mesmo. Repite isto comigo coma unha ladaiña, e vai chorando o teu amor
perdido coma quen reza nun rosario de bágoas nacaradas convertidas en bodoques
de liño branco de encaixe. Ela non voltará pero non cho digas, non o penses,
non o fagas. Deus santísimo, que preguiza!
A sombra do axente aparece e
tuse con consideración; os tres maxistrados erguedes a vista, que coordinación,
cos ollos cansos de tanta noite mal durmida. Con voz baixiña, a sombra informa
que a condución xa chegou e o acusado agarda nos calabozos. Asintes coa cabeza
e queres falar pero non sabes que dicir. A condución? O pailaroco do Lameiro
sae no teu rescate e responde por ti. ‘Que suban ao acusado e que vaian
entrando os letrados!’ Velaí comeza a entrar unha santa compaña de miudiños
pedindo perdón, sen facer ruido, agradécese a esta hora da mañán, aquí o
letrado do acusado, coa mirada esgallada saloucando que non a paguedes con el,
aquí á fiscal que, por Deus!, é a mesma que bailaba cofando as pernas no cu do
Lameiro. Este xuizo vaite dar un noxo grandísimo, pensas mentres observas á
fiscaliña entrar co expediente nos brazos, preméndolle o peito coma se fora unha
nena de colexio, saudando ao seu bailador cun chisco de ollo. Que preguiza, que
tormento...
Que entre o acusado. Asasino de
xuices, haberá que ter conta do individuo; como se poña de moda, imos fodidos.
Ábrese a porta e entra un policía, logo o acusado, logo outro policía. Cando
veñen de tres en tres, como che dixo un maxistrado sagaz, o malo é o do medio.
Ti es un xuiz listo, e recoñeces a natureza humana aínda donde non existe; cos
ollos pechados podes ulir a verdade, e o home fede a mentira. O acusado é
culpable. A Arconada, sentada á túa dereita, dirixe a boca virxinal cara a túa
orella; abálaste levemente para escoitar a súa sentenza. ‘Uf’, diche. ‘Uf’? Que
carallo significa ‘uf’? Quere dicir, na linguaxe apocopada da maxistratura, que
o coitadiño non ten nada que facer, que para ela xa está morto, que o xuizo
está visto e a pena imposta. Que veña o viático que marcho para casa.
Comprendes á Arconada, pero
haberá que facer o xuizo, que inutilidade, que preguiza. A fiscaliña ten a
palabra para interrogar ao acusado. Coa venia, que esta alma perdida conte o
que saiba. E o acusado, que nin falar sabe, vai fiando un conto complexo,
incrible, torpe, mentres ti, con toda a túa habelencia forense, vas anotando con
detalle as asneiras do acusado, que finxe cándidamente ser apenas un veciño
sorprendido que non sabe cousa do que pasou. Un veciño que aquela noite, abrindo
a porta da súa vivenda, viu diante do ascensor ao xuiz, que residía no mesmo
andar. Vai, vai tomando nota que o conto é de categoría. E que lle dixo o xuiz?
Que estaba un tanto inquedo, non diría que moito pero algo si, por unha chamada
amenazante que viña de recibir. En que consistía a amenaza? Non lembro xa, non
mo dixo, que sei eu! Algo así como ‘vou por ti, vas morrer, estou esperando por
ti no portal’, si, algo diso foi, pero o xuiz tampouco non falaba moito. Non
estás dacordo; se o morto é aquel que supós, por máis que non o recordes moito,
ben que baduaba o cabrón, trabada a lingua polo alcohol, con todas as saias que
se lle poñían a alcance, naquela festa á que fuches só, só, só, porque Mercedes
marchou co avogadiño, máis novo ca ti, máis rico e máis… máis de todo, pensas
mentres unha fleuma te sube pola gorxa enchéndoa cun sabor escuro, viscoso e
amargo. Prepárate, vai ser un longo xuizo.
Por donde iamos? Ah, si, o
acusado tiña ao xuiz na porta da súa casa dicíndolle que estaba amenazado de
morte, rápido! rápido! escribe lixeiro, anota con urxencia, que o conto segue e
vas perder o argumento do descargo, e o xuiz díxolle que lle fixera un
favoriño, apenas nada, mira ti que cousa, que lle baixara as bolsas do lixo á
rúa porque, aínda que o xuiz, pobriño, non cría nada das amenazas, non fora ser
que o malo, o perverso descoñecido, estivera realmente no portal, agochado tras
alguna xardineira, se cadra tras o mato de hortensias vermellas que coida a
veciña do primeiro, quen sabe. E o veciño obsecuente, por suposto, non lle puxo
pega ningunha, vaia figura! Como non, debeu pensar o cretino, cargo coa merda
da súa señoría, lévoa donde faga falta. Faltaría máis. E non se lle pasou
chamar á Policía? Si, supoño, pero teña en conta, señor xuiz, que o señor xuiz
pensou que non pagaba a pena, aínda que se eu, baixando o lixo para o
contenedor, vira algo estrano, daquela xa llo diría ao señor xuiz para
chamarmos á autoridade, señor xuiz. Tes que interrumpir aquel discurso do demo;
por favor, cando fale do morto non lle chame ‘señor xuiz’ ao mesmo tempo que se
dirixe a este tribunal, que ao final non saberei se falando do señor xuiz
refírese a min mesmo ou máis ben ao outro, que eu estou vivo e o outro non o
está, por desgracia. Pero siga, siga. Pois foi, señor xuiz, e perdone que lle
chame así, que me propuxen baixar as bolsas do interfecto, e ofrecinlle que ficara
na miña casa, por seguridade máis nada, e o difunto maxistrado estivo conforme.
Miras pola xanela. O día péchase
de treboada e comeza a chover, anunciando un solpor tristeiro de mediodía. Que
preguiza de xuizo! Baixou vostede o lixo do señor xuiz? Si. Pechou vostede a
porta da súa casa? Home, pechei a porta da casa do xuiz, mais non da miña. E
por que non? Que sei eu, nunca o fago cando baixo o lixo, por favor, ninguén o
fai, así non ando coas chaves na man indo para arriba e para abaixo. Ai, o
conto ten unha vía de auga na liña de flotación. Quen se pode crer semellante
parvada, deixar o xuiz dentro da casa, estando amenazado, sen pechar a porta?
Non o sei, di o malpocado treméndolle a voz, supuxen que non había perigo.
Claro que o había, pensas, porque ti es o asasino, e comezas a escribir a
sentenza condenatoria coa túa estilográfica favorita, unha Pelikan que Mercedes
che regalou nun aniversario; unha estilográfica chea de odio e rancor, perfecta
para o escenario. Pero volvamos á merda, por favor; cando baixou as bolsas da
súa señoría morta, foi visto por alguén? Si. Si? Por quen? Non sei, un home
entrou no ascensor cando eu saía, xa no portal; supuxen que era unha visita. Xa
fóra do portal estiven mirando por si vía algo sospeitoso pero non vin a
ningúen. E non se lle ocurriu pensar, alma de búcaro, que o asasino era precisamente
o home que entraba no ascensor? Agora o sei, señor xuiz, pero daquela nin conta
me din. Nin conta se deu. Menudo mentireiro tes diante! E xa podes maxinar o
final deste delirio: o home regresa para a súa casa e ve ao pobre do maxistrado
sentado diante do televisor cun coitelo na gorxa, morto. Un coitelo grande e afiado.
Algo máis? Non, señor xuiz, eu non fun, síntome vítima dun… dun… Non da atopado
a palabra exacta; tanto ten, unha conspiración telúrica, un gran engano paranoide,
un contubernio das divinidades que rexen a providencia, é igual. En fin, toda a
verdade do asunto estaba xa incluida naquel ‘uf’ cheo de fricativas que soltara
a Arconada.
Que pasen as testemuñas!
Miñasantisma! Menudo rabaño de velliños, que Deus te pille confesado, unha
vella e outra vella, toma nota, que boiño era o señor xuiz, que amable, non
viron nada, non escoitaron nada pero que simpático era. Que temos por aquí? Un
veciño sabe algo de interese. Entra incómodo, nótaselle na cara pechada, no
xesto contido. Eu vin ao señor xuiz aquela noite, murmura. Cando? Cando o
difunto estaba a baixar o lixo. Velaí o derradeiro cravo do cadaleito do
acusado. Cachámoste. O Lameiro, á túa esquerda, intenta un sorriso que se lle
queda a medio facer, mentres saca da bocamanga da toga o móbil para anunciar á
súa mociña que non tardará, que o acusado está condenado. O señor xuiz baixou a
súa propia merda en persoa, que este honrado veciño ben o viu guindando cadansúa
bolsa ao seu contenedor respectivo: azul, marelo, coma un cidadán respectable e
preocupado polo medio ambiente e aínda cruzaron un saúdo típico: vai frío
veciño, cóidese! Que home máis boiño, morto con alevosía diante dun televisor
na casa do seu asasino. O acusado minte.
O xuizo remata. Forenses,
pericial varia, documental, a definitivas e á casa que arrefece. Visto para
sentenza; que a condución agarde, que non se leven ao preso que de contado lle
notifico o fallo. Cun chisco de ánimo che dará tempo de asinar o fallo esta
mesma tarde e así che quitarás da cabeza un asunto tan desagradable; de todas
formas, non apures, que ninguén agarda por ti na casa. Os teus compañeiros de
tribunal, que che teñen en tanto aprecio, marchan; pasarán máis tarde para poñer
a súa sinatura no papel, deixándote só, só, só unha vez máis, para redactar a
sentenza xa tan sinxela, tan previsible. O coitado é culpable, uf! vaia se o é.
Tan culpable coma ti, meu querido, que lle abriches a porta a Mercedes para que
voara coma un fío de ar na treboada. Considerando isto e aquilo, aquilo e
aqueloutro, condeno ao acusado a trinta anos de prisión, pon vintenove por
foder, mando, asino e punto, e que suba o Lameiro do bar e a Arconada da
capela, que xa rematei. Chamas ao axente, dislle que vaia buscando aos
procuradores e, concluindo a túa inmensa laboura xurídica, saes do tribunal,
tomas un taxi e marchas a casa, a esquecelo todo.
Aínda se tiverades nenos; aínda
se forades pais dun rapaz, daquela se cadra terías alguén agardando por ti, capaz
de quencer o teu piso cun sorriso. Pero Mercedes non quixo, ou se cadra fuches
ti quen non quería, nunca lle deches moita importancia ao tema e deixáchelo morrer,
coma deixastes morrer todo o demáis. Non premas o timbre, que non hai ninguén; xiras
a chave e acendes a luz. Que preguiza! A casa está feita un desastre: a cama
sen facer, o mantel sen recoller, e a cociña… non entres na cociña. Pensas en
chamar a Mercedes e pregarlle que volva, que a queres, porque ela está a
agardar a túa chamada, non o esquezas, pero non, mellor será non chamala. Vaia
porcallada de cociña; media ducia de bolsas de lixo polo chan e o fregadeiro
oculto baixo unha pirámide de louza sen fregar. Mercedes, ven, donde estás?
Baixas tres bolsas de lixo para
o portal, vaia merda, e atópaste cun veciño indiscreto que che saúda cun
taconazo militar, boas noites señoría. Aínda hai persoas, pensas, que recoñecen
a autoridade cando a ven, aínda que a autoridade leve unha bolsa de merda na
man esquerda e dúas na man dereita. Subes con urxencia para casa, para recoller
o resto das bolsas que tiñas liscadas polo chan. Con elas na man, saes da casa,
chamas ao ascensor e xusto entón soa o móbil, mentres unha bolsa comeza a pingar.
Vaia merda, quen é? Señor xuiz? Si, dígame. Señor xuiz, fixo mal esta mañán,
moi mal, condenou a un inocente. Quen me chama? Non lle importa, señor xuiz,
chamo para lle dicir que iso non se fai, non se esnaquiza a vida dun inocente
de forma tan gratuita, tan irreflexiva e tan irresponsable. Non lle sairá
gratis este atropello. É unha amenaza? Non, señor xuiz, é un aviso para que
vaia rezando o que saiba, que xa estou chegando o seu portal. Cortan a
comunicación. Ficas mirando o móbil coma un idiota. E agora que fas? Que desastre!
Que preguiza! Que merda! Será un invento, un tolo. Para maior burla, un veciño
abre a porta da súa casa e mira para ti, que estás no medio do pasillo, con
bolsas de lixo e un móbil na man, absurdo e triste. Tratas de explicar a túa
situación, máis ben indecorosa, e o veciño ponse as túas ordes. Señoría, por
favor! non se preocupe. O veciño entende de contado a idiotez da situación. El
asumirá a túa merda sen problema ningún. Pase, póñase cómodo, agarde na miña
casa que eu lle baixo as bolsas, e vou mirar ben mirado se hai algunha pintiña,
que eu ben coñezo a esa xente… e alá vai o miñaxoia co teu lixo, e quedas
sentado naquel salón estraño nun sillón de coiro, mol e acolledor, mentres na
televisión botan unha película que recordas ter visto nalgures, pero que non
lembras moi ben como remata.
