Apenas antes de chegar, o silencio. Mesto, abondoso,
un silencio profundo, agónico, de boca aberta, un lixeiro tinitus de valeiro no
ouvido anunciaba a súa chegada. Antonte estaba eu deitado na cama cando aquel
silencio entrou pola xanela entreaberta, polas fendas da parede e metéuseme
dentro asolagando nun bloqueo escuro todo o meu pensamento. Souben que estaba a
chegar o camión. Despois dun día mouro, cheo de loitiñas e bágoas, despois de
fechar a porta do dormitorio para pasar unha noite sen sono, a mera intuición
do motor lonxano, á mesma hora de sempre, coa súa cadencia chea de rutina,
reconfortoume fondamente. Após do silencio veu o rumor azorrado do diesel. Durmía
so por vez primeira en meses. Inés marchara, tal vez para sempre. Na soedade a
cama agrandara de súpeto e aí estaba eu, navegando nun oceano de sabas húmidas
polo frío, escoitando como se achegaba o camión. Non quixen discutir con ela,
que lisque, que me esqueza, que desapareza do meu recordo, que regrese co seu
pai picoleto, que retorne á casa cuartel de onde a saquei e se afogue nunha
bañeira chea de medalliñas de folla de lata.
Non daba durmido. Non tiña a ninguén e unha certa
morriña me escarallaba a alma. Hei de buscar un corpo novo que apertar na
procura dos primeiros beizos que biquei; que podo facer? Ao maquinista que
quere voltar á estación de partida tanto lle ten ir amodo ou ás présas; calquer
cousa que faga afastaralle do seu destino. Así é a miña vida. O camión do lixo baixaba
a rúa co seu tremolar de cadeas; baduando de cansanzo, viña freando de vagar
metendo na noite unha ferruxe de berro, un chío de paporroibo doente, agónico,
interminable. Parou, como facía a cotío, impulsando coa inercia un violento
recompoñerse, unha tarascada de golpes que remataba co tendido das arpas lúcidas
e brilantes, que se abrían coma as gadoupas dunha barbantesa sobre a súa presa
de cubos verdes e marelos.
Pasei unha noite de horror, abandonado por Inés. Non
podía continuar naquela casa gris e funesta, chea de lembranzas, así que ao día
siguinte decidín marchar para a casa dos meus pais, todo para atoparme noutra
casa gris, funesta e chea de lembranzas. Dende que morreran os vellos, ninguén se
preocupara de recoller o piso, de limpar o enxoval antigo e barateiro que
enchía cada recuncho. De feito, no escritorio do meu pai atopei a súa vella
pistola sahariana, de cando loitara para manter a bandeira española no deserto.
A casa ficara así, delicadamente inmóvel, se cadra coa indefinida esperanza de
que, non cambiando nada, mantendo disposta a vaixela e cheos os armarios,
regresaran as pantasmas dos mortos, sempre preferibles aos espíritos dos vivos.
Pero non daban regresado. O único que desaparecera era a miña habitación; miña
nai alugárana á súa máquina de coser, artefacto que, polo visto, vivía rodeado
de trapallada e retais. Así que, desterrado do meu cuarto, decidín durmir na
vella cama do matrimonio, o leito orixinario onde eu mesmo fun concebido e
sacado da nada. E xa pechara os ollos imaxinando os pormenores daquela noite de
sexo e silencio cando escoitei o achegarse do camión do lixo. Cada merda é
diferente, pero os camións de recollida son todos iguais. Pareceu parar xusto
diante da miña fiestra e, escoitando os brazos articulados abrindo os pistóns
hidráulicos para descender sobre os cubos, mesmo parecía que ían entrar pola
miña xanela e engulirme de corpo enteiro como a Steve McQueen naquela película
de Sam Peckinpah. Pero non entraron. Deitado na cama, en non vía nada pero
podía reconstruir cada movemento nos sons da noite, nas disonancias grileiras dos
centos de voces do camión. Podía maxinar como baixaba os brazos amorosos para
recoller e erguer os cubos previamente agrupados por pastores que, a golpe de
arrastre, conduciran o fato de contenedores en rabaño cara o camión. Escoitaba
como protestaban os cubos, topenexando entre eles coma cabuxos que andan á xaneira,
tentando escapar, pero os brazos atopaban finalmente a súa presa e cun longo
chiar de trunfo levábana ata a boca grande do depósito onde o agudo pirlón era finalmente
sustituido por un baqueteado de pandeiro sobre o cubo, en precisa manobra para
conseguir valeiralo por completo no seu interior. Entón era o momento no que as
grandes queixadas agochadas no depósito, cun renxer arrepiante, comezaban a
mastigar os ferros e os ósos para os compactar entre infernais agonías de torsión.
Cando o camión rematou o bocado, escoiteino arrancar e marchar con preguiza,
deixando na veirarrúa apenas o son apagado dos contenedores valeiros, confundidos
e aboiados, abandoados á súa sorte polos pastores de cubos. Todos aqueles sons
eran grotescos pero resultábanme, porén, tan familiares que me adurmiñei de
contado.
Erguinme esta mañán ben descansado. Recollín o
dormitorio e dispúxenme a sair cara o traballo, vestindo a mesma roupa de onte,
porque marchara da casa un pouco sen pensar e sen equipaxe. De todas maneiras,
non sei por que, pensei que sería cousa boa arranxar a teima da pistola que meu
pai conservara da milicia, que non podía ficar na casa, así que a tomei para a
levar ao cuartel da Garda Civil e devolvela sen máis, non fora ser o demo. Fun
cara alá e resultou que xusto na entrada, cando me estaba a rexistrar, atopei á
bruxa de Inés, que regresara coa familia e que estaba a vivir naquela casa
cuartel. Chamei por ela, Inés mirou para outro lado, intentei achegarme, un
número botóuseme enriba e a pistola saíu rodando polo chan. Non recordo máis
que os berros histéricos de Inés. Tres ou catro picoletos botáronseme enriba,
esposáronme e metéronme nun calabozo medieval. Algo oín de tentativa de
homicidio e tenencia ilícita, non estou moi seguro. Dixéronme que mañán
chamarían ao avogado, pero tampouco non teño moita esperanza. Coma o maquinista
arrepentido, é propio de min seguir afastándome do meu destino deitado na
nostalxia; somos barcarolas, remataba o Grande Gatsby, que pesadamente
pretenden navegar contracorrente, río arriba, camiño do pasado. Non é posible.
Acabo de pechar os ollos neste xergón piollento e non tarda en aparecer polo
horizonte o silencio mesto e abondoso que preludia a bufarada metálica do
camión do lixo, traéndome coa súa cadencia familiar e disonante o único consolo
que preciso, unha cantiga de arrolo que me leva ao lugar ao que pertenzo.
