Medo, has de ter medo? Naces, vives con el,
lembras? Todo empezou cunha pedra, pedriña, pedra, que non era unha pedra, alá
baixo a ponte, recollendo os restos esparexidos en foulas bermellas do cadavre.
Fumabas, na madrugada fría, e tras tirar a colilla fuches afogala cun medio
reverique de chotis enriba dela pero deches cunha pedra, amigo. Á luz do sol
preguiceiro albiscaches baixo o calcañar un dente do morto. Ducias de policías
revoaban ao teu carón, pero ninguén vía o dente, pequeno, branco, brillante no
chan. Á vista de tanta xente, ninguén quería poñer a mirada no terror, nin ver
nin sentir. Pecha os ollos e fai liscar o medo. Mellor deixar tranquilos aos
policías. Non dixeches nada, que o dente fique aí, sen ser visto, ou non era
aquel, nunha laxe baixo a ponte, xunto a unha colilla esmagada, o lugar propio,
definitivo, do dente? Que lugar máis axeitado para rematar o seu vieiro neste
planeta, vencellado ao granito telúrico e frío, habería para aquel anaco de
corpo, aínda quente do sangue xa morto que lle alimentara? Por respeito ao
morto, decidiches non someter á pedriña de óso ao inferno da recolleita,
análise, manoseo e, finalmente, cremación. Deixade que os venerábeis restos de
ADN se convirtan en auga de musgo, se arrastexen ao lombo dun escarabello, nas
patas dunha cascuda, e sexan ceibes para seguir vivos… Que envexa de dente,
pensaches. Parecía un suicidio, a ponte, a caída, sen testemuñas nin máis
probas. Unha caída. Querías aforrarte o teu traballo de fiscal, ogallá se
suicidara, mais non, hai que investigar, aprofundar no medo, non vaia ser que
haxa un asasino na bisbarra, e teñamos unha vaga de mortos, teña medo, señor
fiscal, teña medo que é a súa encomenda. Que medo máis gorentoso e tenro. A
policía foi a casa do morto, nada, non atopou nada non sendo á nai chorando.
Matáronmo, teño medo. Non se preocupe, señora. E se…? Non mo diga, señor
fiscal, non se atreva, que o rapaz non se matou. Tráente un diario porque o
malpocado levaba un diario, tapas duras e frases moles, absurdas como absurda é
a mocedade. Les o diario, cheo de mixiricadas famentas, parvadas sen sentido,
cursi, estrafalario e pedante. Apenas unha liña era interesante. ‘Coñecín ao
novo veciño. Quere matarme; noteillo na mirada’. Non será absurdo? En fin,
vaiamos ver ao veciño. ‘Non está’, contestou á súa filla, ‘papá está no
traballo, virá á noite’. Que nos chame. Á noite chamou o home e falaches con el
e pareceuche encantador; estaba moi aflito pola morte do rapaz a quen non
tratara moito, a verdade. Non é o asasino, estaba nunha festa á hora da morte.
‘Pero veña, veña aquí que falamos de vagar…’ Dous días despois apareceu o
veciño pola túa oficina e tan pronto o viches, o corazón perdeuche o pulso.
Aquel home tiña unha mirada de morte; unha ollada que che acoitelaba os
intestinos, que che remexía o estómago, que che anodaba a gorxa cun fío de
terror. Culpable, culpable. Empezaches a lle falar, preguntas e preguntas, mais
non podías aturar a visión daqueles ollos noxentos, escuros, que parecían
agochar no seu interior toda a maldade do mundo. Tiña coartada, pero entón xa non
a criches. Hai que levalo perante o xuiz. O xuiz chamoute, ‘pero que probas tes
contra el?, non me amoles, non me fagas perder o tempo’. Pero alá foi diante do
maxistrado que se despreguizaba a bocexos. Entrou pola porta e o xuiz envarou
coma unha póla de aveleiro. Esa mirada! O veciño, xa imputado, ollaba ao chan,
esquivaba os ollos esculcadores do instructor, pero ao final as miradas coincidiron
nun contacto eléctrico e a boca da señoría abriuse pampa e lerda. E foi entón
cando o xuiz, adoecido polo seu propio medo, forxou a íntima convicción de que
aquel home o mataría, antes o despois, coa seguridade que soamente ofrece unha
paranoia ben traballada. Diante daquela mirada, a coartada do acusado
convirteuse nunha proba máis de cargo: para o xuiz, o home era tan perigoso,
tan espilido e sagaz, que argallara unha excusa eficaz para o exculpar, mais a
propia contundencia e solidez inexpugnable da coartada amosaba a intelixencia
perversa do maligno que a amañara. Mandouno de contado a cadea. Xa pasaran dous
anos e agora ves do xuizo, meu querido fiscal. Levabas dous anos preguntándote
a razón pola que acusaches a aquel home por mor dunha liña dun diario, pero na
vista do xuizo (na vista!, que palabra máis axeitada!) viches a razón, a causa,
o motivo e a proba da culpa nos ollos do acusado. Douscentos anos de doutrina
non poden estar equivocados; douscentos anos dende que a groriosa Ilustración
sentenciou a importancia de ver ao acusado, de escoitalo, de tocalo, de
uliscalo, porque os funcionarios da xustiza, educados no medo, coñecen como fede
a culpabilidade na mirada do acusado; unha mirada acesa, revirada, arrepiante,
lonxana, esguellada, unha mirada que facía dano, unha mirada sen esperanza.
Lembra o dente, lembra o dente. Despois do xuizo metícheste a chorar no baño do
xulgado, e fuches esnaquizando a pancadas todos os espellos…
