Meu neno

..así que non había cousa que facer díxome o avogado coa súa voz xorda apagada gutural de verbas gastadas non hai esperanza frase mil veces repetida eu son o experto confía en min hai moitas probas en contra mellor será non amolar ao xuiz eu non escoitaba porque ti es o meu fillo e os demáis non son nada menos que nada porque a ti te criei dende neno contigo xoguei cando rapaz sempre viviches comigo somos a mesma persoa ti e máis eu así que son eu agora non ti quen está na cadea ou somos os dous quen sabe e teño que te ceibar tes que sair dese inferno temos que sair os dous tes que voltar á casa gardo a túa habitación quencida e axudareite por riba de todo malia o avogado de merda que me insiste con voz triste de locutor triste que non hai remedio e que o demo da policía anda amañando as derradeiras dilixencias para te levar a xuizo e condenarte a ti meu querido fillo polos asasinatos do Pombal polas mortes daquelas mulleres catro dixeron de mala vida prostituidas polo mundo esquecidas pola vida e lembradas agora pola morte coma heroínas pobres coitadas que nada fixeron máis que se poñer dacordo en acusarte a ti meu rapaciño de cabelo loiro a ti que non fixeches cousa mala a ti dende o inferno onde arden para dicir foi el foi o querido fillo de sorriso azul e mirada branca quen acabou connosco quen nos matou pero acusan de balde porque ti non fuches ti non fuches volve a casa fillo e seino porque mirei os papeis estudei todo o sumario e nada non hai nada máis que unha testemuña unha aparvada esquineira quen sabe se bébeda ou perdida á que o asasino pediulle lume para un cigarro de regreso do calexón onde deixara un cadavre exangüe e á luz do chisqueiro mira ti a muller recoñecera a túa cara o teu perfil de santo non se equivocara non podía! era noite pecha pero a pobre muller non tiña dúbidas e xa que logo metéronte á sombra polas catro mortes que as catro foron iguais exactamente iguais escollida a mesma hora a mesma lúa o mesmo lugar a mesma muller porque en realidade todas son iguais o mesmo instrumento mortífero un escoplo segundo o informe forense a mesma ferida no corazón e o asasino marchando entre as sombras que erro cometeu coa última cando a néboa lle apagou o pito e tivo que pedir lume medianoite en Compostela a unha puta especialmente dotada pola natureza para la identificación facial que desgracia que tolemia pero sacareite dese foxo díxenme e así foi cando unha noite marchei para o Pombal non digas nada coa mesma lúa que escollía o asasino co mesmo abrigo longo e busquei unha muller da rúa á que non lle amolara morrer aquela noite de luar e fun canda ela agochando baixo o abrigo un vello desaparafusador o máis grande que atopei no faiado que non sei que cousa é un escoplo nin entendo a lingua de ferro que gasta a policía pero para o conto abondaría co instrumento que non tiña outro así que fun cara a malpocada saudeina con disimulo e cando confiada me amosou o peito que vendía en mercancía chanteille o desapafusador entre as mamas tres dedos baixo o esterno como lera que fixera aqueloutro e caeu ao chan a muller deixando todo perdido de sangue e marcheime de contado mais sen apurar o paso coa idea de que todo o Pombal vira vira o meu perfil afastándose na noite baixo o fume dun cigarrillo que mira que eu nunca fumei sábelo ti ben meu anxo que me da noxo fumar pero para maior finximento tiven que o facer para que ficara claro que o mesmo asasino actuara de novo sen reserva nin culpa que todo o fago polo amor que che teño meu inocente meu adorado neno de mirada azul e sorriso branco non sabes como te quero e non sabes como me aledou o estúpido pailaroco do avogado cando me chamou para me dicir coa voz entrecortada que o xuiz acordara poñerte en liberdade porque o asasino actuara outra vez e daquela estaba claro que ti non podías ser porque estabas en prisión tan inxusta e onde fican agora os indicios preguntei ao abogado ningures contestoume a muller confundírase na identificación porque estaba claro que se trataba do mesmo asasino a mesma escolla o mesmo fume o mesmo todo e como será a cousa engadiu o miserable do avogado que a policía viña de achar analizando as feridas torácicas que as cinco mortes as cinco se causaran coa mesma ferramenta co mesmo escoplo que seica tiña unha pequena e ben característica fenda na folla e non había lugar para a dúbida o mesmo instrumento escoplo escoplo dinme escoplo pero eu non sei que carallo é un escoplo non sei castelán apenas sei que te quero meu neno neno que sempre serás meu...

Néboa

Néboa, néboa e frío. Arrefecido, cúbrese co carrapucho e mete as mans nos bolsillos, no fondo máis fondo do fondo dos bolsillos, meu amigo. Coma outras veces, camiña á casa conducindo a patadas unha lata de refresco. A súa respiración é néboa, néboa o bafo exhalado naquela tarde de inverno. No fondo do fondo, a man atopa o que buscaba: unha canica, dúas, tres, catro… Pero el tiña sete. Miserable! O cabrón do Carballo, o do quinto curso, é un ladrón, apañáralle as súas favoritas. Saca as boliñas do bolsillo para as mirar á luz dunha farola. As súas sospeitas confírmanse: faltan as máis belidas, aquela coa banda de nácara, aqueloutra co fío marelo e preto, outra que lle regalara unha nena moito tempo atrás… Gárdaas, preme os beizos e chora.

Chaman ao telefonillo. Unha fermosa muller loira sae da cociña a toma o  auricular. ‘Es ti? Sube, anda, que xa me tardabas’. E a muller, meu amigo, sorrí ao aparato como se o outro poidera ver a súa beleza en sorriso, dorna aberta navegando entre guedellas desleixadas. Volve á cociña e agarda ata escoitar o pechar da porta. Blam! O portazo ven seguido de apresurados pasos á cociña. ‘Mamá, mamá, o Carballo rouboume as canicas no colexio…’ A muller revira a mirada cun xesto de estrañeza. ‘Pero que estás a dicir…’ ‘Mira, mira’, responde, sacando do fondo máis fondo do fondo catro canicas, e falta aquela coa banda de nácara, aqueloutra co fío marelo e preto… ‘No recreo tíñaas todas, mamá’, chora entre saloucos, ‘e agora xa non as teño’. A fermosa muller loira bota unha man para a boca, recostándose sobre a encimeira coa mirada perdida. ‘Estásme a falar en serio?’ ‘Si, mamá. Non quero volver a ese colexio; rouban aos nenos. Non me leves máis, por favor, non quero’. A muller, meu amigo, tapa os ollos coas mans e sae da cociña chorando.

Hai moitas maneiras de quitarse o abrigo. A súa preferida era esta: entra na habitación, solta as mangas, tira do corpo para atrás e, xa desprendido, fai unha amasadura coa prenda e, unha vez convertido o abrigo nunha bóla amorfa, guíndao con forza sobre a cama. Nesta tarde de inverno volve facelo unha vez máis, pero a pelota do abrigo non debía de estar ben feita, que o bolsillo se abre, meu amigo, e catro canicas, as que lle deixou o ladrón do Carballo, roulan boureonas baixo a cama. Pérdeas coa vista. Que horror! Déitase no chan tentando recuperar ás apalpadelas o resto do tesouro… pero apenas atopa unha canica. O resto? Preme de novo os beizos. A desesperación invádelle o corpo; quere chorar pero non pode. Demasiada perda para un so día. Ábrese a porta do cuarto; era un rapaz que non coñecía de nada. ‘Que fas’, dille o outro. ‘Apañando as canicas, que se me cairon, pero soamente atopo unha’. O outro encolle os ombros e marcha.

Descálzase con urxencia e métese na cama. Tápase a cabeza toda e respira con forza, cunha agonía insólita; pasado un tempo, vai acalmando. E daquela advirte que alguén senta na cama. Mira de esguello entre as sabas e recoñece aquelas guedellas douradas, aquel sorriso infinito, meu amigo. Unha man acaríñalle a cabeza. ‘Non pasa nada, non pasa nada’. ‘Pero mamá, onte gardaba sete canicas e agora non teño máis que unha’. ‘Non te preocupes por iso, descansa’. O seu sorriso cobre todo o ceo, meu amigo, alá enriba rodeado por unha choiva de cabelos loiros. ‘Non pasa nada, descansa, durme, meu ben’. A boca descende convertida en beixo para bicar a frente deitada. ‘Durme, durme, paiciño; durme e soña, meu vello’.