Os planetas non se moven, caen. Na caída,
seguen unha liña recta, eterna, inamovible. Non hai futuro na caída, nin
pasado. Nada sucede, todo é presente. Por un xogo da relatividade, o peso do
sol curva o espazo ao seu redor e atrapa a fuxida eterna nunha elipse
extrañamente regular. O sol e os planetas caen ao unísono, xirando coma tolos
nunha torcida liña direita.
Aparcas a moto, entras na estación e
descansas nun banco. Silencio total. Corenta anos que non pisabas un andén, corenta
que non vías o ferrocarril. No horizonte, os voitres xiran coma planetas sen estrela.
Da mochila sacas un bote de aerosol; viñeches ao que viñeches.
Lembras a última vez que viras un tren. Unha
locomotora verde con liña marela, unha das primeiras 269, cunha cara entre pitoña,
tristeira e asombrada, apareceu na estación de Santiago onde dixerías a túa
rebeldía de mozo. Marcharas de casa fuxindo, con ganas de desaparecer, de
coller o primeiro tren a ningures, pero non ben estaba entrando na estación o
tren e xa as dúbidas te facían renxer o estómago, a gorxa e a alma. O tren
parara diante de ti, ofrecéndote a porta para entrares e non te decidías.
Naquel momento, como esquecelo, pola fiestra do vagón viches a cabeleira dunha
muller, apenas unha rapaza; dábache as costas e parecía falar con alguén. Pero
nun instante virou a cabeza, mirou cara ti e ofreceute o perfil en esguello máis
fermoso que viras endexamáis. A rapaza sorríu e ti, tal vez, non está claro,
amagaches un aceno de achegamento, se cadra adiantaches un pé, se cadra devolviches
o sorriso pero non máis. Coa túa maleta pegada á perneira e os ollos chantados
no azul frío daquela mirada morna, non fixeches cousa ningunha. O tren marchou.
Quixeches maxinar que a rapaza se despedira de ti pero, como sabes, non foi
así. É certo, con todo, que non te ceibou a mirada mentres o tren arrancaba,
preguntándose que faría aquel pailarán no andén, disposto para unha viaxe que
non tomaría. Cando o tren desapareceu, tomaches a maleta, volviches a casa e
xuraches non volver pisar unha estación de tren. Ata hoxe.
Antonio, pola contra, pisou de seguido as
vías, sempre de anoitecida. A súa pandilla entraba ao agacho na estación,
pechada e silandeira, por unha raposeira de Pontepedriña e ficaban no andén,
falando de mozas ou poñendo moedas nos raís para as recoller á noite seguinte.
Un día deulles a todos por pintar os vagóns que agardaban carga no terminal de
mercancías. Antonio era o máis tímido e quedaba de proel vixiante, afastado do
resto. Unha noite, tal vez en agradecemento, o grupo ofreceulle un vagón
noviño, inmaculado, limpo de grafitis, para el só. Tomou aerosoles de todas as
cores e pintou ata o mencer. No lombo do vagón, Antonio pintou o mar. Tres
meses despois, tomou a moto e foise.
O deixado para os netos, o gardado sin aproveitar,
o suor inmobilizado, o esforzo desaproveitado… toda herdanza é un fracaso; un
sofrimento que non nos redimirá; gardamos na artesa as viaxes que non fixemos,
os sorrisos aforrados e as oportunidades esvaecidas. Somos uns escaravellos
refacendo traballosamente un boliño de merda que deixaremos en herdo a unha
xente que o disputará entre eles con máis loita ca loito. Antonio marchou, xa
non tes fillo, a quen lle vas deixar que? Mentres recuperas o folgo no banco da
estación, pensas que ninguén te devolverá as tardes renunciadas, os solpores e
as mareas. A vida non foi sinxela; adoecías por evitar o fracaso e conseguiches
un éxito inútil.
Levas anos buscando o maldito vagón. Ao teu
fillo non o buscas; estará onde quixer. Pero o vagón… Os amigos de Antonio desapareceron
--ou medraron, que tanto ten-- a estación modernizou, terminaron cos pasos a
nivel, co galpón dos gardagullas, e marcharon os vellos vagóns con destino
incerto. Fuches indagando en voz calada, a medias preguntas, sempre sen dar
moito detalle, algunha xestión neste negociado, naquel outro… Finalmente,
alguén che dixo que o vagón, por unha historia imposible de lembrar, esmorecía
nunha estación abandonada de Portugal, en Barca d’Alba, nunha vía morta dun
apartadoiro asilveirado. En fin, xa estás aquí.
Unha estación de tránsito, como descubriu
Clifford Simak, é un lugar sen tempo. A natureza vai invadindo os espazos
arrebatados; as vías conservan as liñas rectas, paralelas e eternas entre
matogueiras, fieitos e agromos de eucalipto… Non hai ninguén; e cando non hai
ninguén, tampouco hai tempo. Alá, a carón do almacén, estará o vagón de
Antonio. Respiras fondamente. Na mochila, unha ducia de aerosoles, todos de cor
negra. Érgueste e vas camiñando. Baixas á vía e comezas a apartar as silvas,
cos pés, coas mans. Alí estaba.
Un mar de gris verdexo, pingas de púrpura,
ocre arrebatado pola treboada, azul de noite, campo de sinople e prata… o teu
mar, o mar de Antonio, un mar fresco e bravo, un mar en caída libre. No seu
abandono, o vagón aínda tiña potencia dabondo para levar sobre si todo o mar de
Galicia. Deixas a mochila no chan e colles o primeiro aerosol. Hai moito que
borrar e pouco tempo antes da anoitecida. Axitas o bote con forza. Non hai fillo, non hai mar, non hai nada. O único
real é o valeiro. Ben poderías descargar todo o contido do bote sobre ti mesmo,
pero sabes que non desaparecerías. Tanto océano por navegar e tanto tempo
perdido…
O máis sinxelo serán liñas rectas, paralelas, trazos grosos que vaian sepultando
en preto o mar debuxado, facendo desaparecer o xa desaparecido, facendo ausente
o xa ausente, que para amputar a dor hai que cauterizar a memoria. Toda a túa
vida remata nun fundido a negro. Recolles uns ladrillos e, cunha pequena táboa,
improvisas un andamio diante da pintura para acadar á altura do teito e así borrar
o telón do vagón por enteiro. E xa estás subido para empezar a laboura cando a
vía abandonada comeza a asubiar coma unha serpe.
Non entendes. Baixas da táboa e achégaste de novo ao andén principal. A vía
bisbisea nerviosa e, ao lonxe, se escoita o traquelear dun tren imposible. Unha
vella locomotora verde e marela, cos seus catro fariños acesos, entra na
estación arrastrando vagóns de ferro e cristal e deténse diante de ti. Ábrese a
porta dun vagón e unha rapariga de sorriso azul asómase de medio corpo e tende
cara ti a súa man, chamándote.
