A rapaza volveu do
peirao entre saloucos. Non tiñamos lancha, que se lle vai facer! Tanto lle
gustaría sair ao mar, ver aquel fabuloso arco de pedra sobre o Mediterráneo do
que tanto falaban, percorrer as escuras covichas no foraborda buscando estreliñas
de mar… Expliqueille que o arco caíra meses atrás e que, por máis que os
malteses estiveran na idea de reedificalo, non estaría rematado para cando tiveramos
que sair de Gozo, apenas tres días despois. As nenas de sete anos non entenden
a lóxica dos argumentos; ela quería montar en bote, dar unha volta por aí e ver
calquer cousa, ou aínda non ver nada e deixarse levar polo delicado pánico que
se sinte cando o oceáno, cando o mar infinito soporta o teu peso e terma de ti.
O resto é anécdota.
Pero todas as lanchas
marcharan, estaban no medio do mar. Todos os pescadores de Dwejra enchían as
esloras de turistas para os refrescar pola costa. Hai tempo que aqueles homes deixaran
os aparellos no galpón; cumprindo a profecía bíblica, apenas eran pescadores de
homes, que cachaban sen esforzo no malecón do Inland Sea.
Propuxen a rapaza
que nos deramos un baño. Estábamos nunha lagoa, nun pequeno mar interior, nunha
costa repregada en si mesma, nun lago imposible. No murallón granítico que
pechaba a lagoa polo norte, unha cova en fenda conducía ao mar aberto e por aí
entraban e saían lanchiñas ateigadas de viaxeiros. O mar estaba en calma, a
auga morna, a nena chapicaba canda min… era o máis semellante a un paraíso.
Deixeime invadir por unha estraña tenrura; foi o meu penúltimo baño.
Aínda estaba na
auga cando vin unha pequena gamela que arrancaba o motor, largando a amarra de
proa; non sei como non a vira antes. Apresureime a nadar cara ela e berreille
ao patrón se nos levaría a dar unha volta. Non lle fixo moita gracia e contestoume
que tiña présa; vindo o ilusionado sorriso da miña nena, eu insistín e prometínlle
a aquel home o que quixera se facía o favor de nos sacar de paseo. E non tería
que agardar por nós; de feito, subimos de contado pola borda, sen coller máis
que unha toalla para nos secar; a rapaza abaneaba a lancha cos seus saltos de
ledicia. Resultou que outras persoas tamén se sumaron a nosa inesperada
excursión e xa éramos quince os que nos dispuxemos a pasar polo ollo do lago e
sair ao océano infinito. ‘Deixei a carteira no coche’, advertinlle ao noso
patrón. ‘Tanto ten’, contestoume cun sorriso confuso, ‘xa me pagará á volta’.
Pasada a bóveda,
superada a cova, xa estabamos no mar aberto. Libre, azul, solitario. Como ben
sabía Manuel Antonio, por máis acompañado que esteas, no mar sempre estás ti
só; non hai intermediarios, non hai horizonte, non hai sombras, non hai camiños,
áxiles cadros sen marco. Non hai ninguén. As olas golpearon violentamente a
chalana para nos anunciar que saíramos xa do útero do mar interior e entrabamos
noutro mundo diferente.
O patrón puxo
rumbo ao sul, sempre paralelos á costa. A miña filla ía feliz, co brazo na auga,
xogando que a man era un golfiño a saltar… Dalí a ben pouco, o noso guieiro parou
o motor e empezou a falar nun inglés endurecido. ‘Velaí diante de vostedes o
famoso Azure Window, a porta do mar, a entrada que non atravesou o turco…’.
Mirámonos todos con alarma; alí diante non había nada. O arco se derrubara nunha
marea adoecida pero o patrón, afeito a repetir ano tras ano o relato aprendido,
non parecía disposto a que a natureza lle alterara a súa rutina. Sería unha
situación incluso divertida, de non ser porque entón advertín que o noso capitán
estaba completamente bébedo. Tentou poñerse de pé pero tropezou de contado e
caeu sobre o meu ombro. ‘Pero home, que lle pasa?, ande, imos xa de volta’. ‘Un
momentiño’, replicou dende a cana do timón, ‘antes lles quero ensinar un sitio
especial’. A lancha revirou e comezamos a remontar a costa con dirección norte.
Pasamos por diante da entrada do lago interior do que partíramos e seguíamos a
toda velocidade bordeando a costa. Finalmente, alguén preguntou ao noso proeiro
onde estabamos a ir e respondeu que nos levaba á Rocha do Xeneral, na mesma
bahía de Dwejra, onde antigas lendas dicían que medraba un fungo miragreiro.
Outra voz protestou de contado: ‘a bahía está cara ao sul e imos en dirección
contraria’. ‘Non, non’, replicou o noso guía, pero ao final o debate ficou aí,
adurmiñado, ata que chegamos a punta noroeste de Gozo, ao cabo de San Dimitri,
onde a costa viraba decididamente cara levante, abandoando toda esperanza de
atopar bahía ningunha. O patrón mirounos confundido sen saber que facer; parou
o motor e púxose a consultar unhas folliñas que levaba no peto. A xente comezou
a inquedar. ‘Ímonos xa, déixese de parvadas, regresemos’. O home, pechando os
ollos como en parálise, quixo obedecer. Tirou da corda e o motor non arrancou.
Probou unha segunda vez e o motor non espertou. Probou aínda unha terceira e o
motor tampouco deu sinais de vida. Cos ollos apreixados na corda rebelde,
ninguén pareceu decatarse que non afastabamos rápidamente da costa, levados por
unha corrente traicioneira que nos conducía ao mar aberto.
‘Déixeme, déixeme
a min’. Todos quixemos probar sorte co motor. O patrón non se opuxo; estaba
ausente, aparvado… Esmagado baixo os alarmados códabos e pegadas do resto da
tripulación, o seu corpo desapareceu por completo da vista; cando nos quixemos
dar conta, ben fora polos golpes ou ben pola bebida, aquel home perdera o coñecemento.
Dende entón, unha brisa de anguria invadiu todas as almas embarcadas. Un andaba
tentando sorte co motor; outro choraba; outro buscaba nos bolsillos… un móbil!
De todos os presentes, vestidos apenas en bañador, pareo e toalla, apenas un
levaba un móbil escaso de batería; pero no medio do mar, mentres o perfil de
Gozo marchaba da vista, non deu atopado cobertura ningunha e, ao cabo, o
aparello apagouse para sempre. A miña nena asistía absorta aos acontecementos,
máis sorprendida que asustada. Eu trataba de a tranquilizar, pero non tiven
moito éxito; a nena deuse de conta que o seu pai estaba aterrado e, por algún agochado
instinto, decidiu non protestar.
A primera noite
foi a pior. A temperatura baixou moitísimo. Por máis que protexía a nena,
apertándoa cara min, houbo momentos nos que escoitaba os seus dentiños renxer
co frío. Alguén, non quixen saber quen, amagou con quitarnos a toalla que
usabamos de manta improvisada. Na escuridade, soltei o brazo e golpeei
fortemente ao intruso. A cabeza dábame voltas; incómodo, húmido, abalado na
corrente, quixen vomitar co mareo, pero non podía deixar o sitio, abandoar a
toalla, despistar a nena nun entorno cada vez máis perigoso. No medio da noite,
sorprendeume un ruido; algo caera no mar. Erguín a cabeza pero non vin cousa
ningunha, así que volvín adurmiñar. Ao mencer advertín que ben pronto achariamos
de menos aquel pesadelo de noite. Faltaba o patrón; caería coa borracheira,
dixo un. Así sería, pensei, pero era ben raro que antes de guindarse pola borda
tivera o detalle de sacarse o chaleque, que por algún motivo vestía un mozo
alemán que se subira sen toalla a aquela excursión mortal. Conviría non perder
de vista a aquel rapaz.
Non falabamos
entre nós. Cada un andaría matinando nas súas cousas, agardando o resgate. Vín
caras aterrecidas de frío, beizos azuis de neve, miradas de odio… Eu mantiña á
miña filla no colo, procurando que non atendera. En todo o día non pasou nada;
hora tras hora, sentados na mesma posición, vimos pasar o sol por riba de nós
sen a compaña de nubes nen paxaros. Fomos ficando sós. Unicamente ao final do
segundo día decateime que tiña fame; como non había que facer, ninguén dixo
ren. O movemento hipnótico da gamela ao pairo foinos tirando as forzas, sugando
o espírito. Chegou a segunda noite, e a terceira; cando amenceu o quinto día, a
miña nena non saía do letargo. ‘Desperta, desperta!’ berreille. A nena acordou
con torpeza, pero non saíu dun soño de chumbo. Acariñeille o cabelo, biqueille
os beizos, canteille: ‘nese teu corazón innumerábel, tamén enchen e devalan as
mareas no meu corazón”.
Na tarde do
quinto día, vimos un barco; despois de días sen ver cousa humana, aquel
prodixio pareceume o mais fermoso e grande artiluxio construido polo home. Era
un barco sen velas, unha fragata pintada de gris que facía un ruido imposible; eu
tapáballe as orellas á miña nena durmida, mira ti, para que non lle molestara o
ruido. O barco chegou canda nós, afrouxando o motor, e dende a cuberta alguén
berrou palabras incomprensibles; todos nós replicamos ouveando incoherencias,
‘axuda’, ‘axuda’, pero ninguén contestou. Entón escoitouse unha voz polo altofalante
da fragata... ‘passaporto, passaporto, voi avete passaporti?’ Mirámonos como
alucinados; pero se viñamos da praia… eu deixara a documentación no coche… Non
sei que pasou despois; sen forzas no corpo, alcei á miña filla exánime e
supliquei a nosa salvación. Algo deberon dicir polo altofalante, pero nós
faciamos tanto ruido berrando que non escoitei cousa. Só sei que, de aí a un
rato, a fragata acelerou, virou levemente o timón e afastouse de nós,
perdéndose de vista.
Á mañán seguinte,
a miña filla estaba morta. Fría coma un anxo de xeo; ríxida coma un anxo de
pedra. Chorei caladamente sobre o seu corpo. Todo era mentira, todo un soño amargo.
Estaba confuso. ‘Floreciches no Mar primaveras amargas de foulas e escamallos’.
O mozo alemán, o rapaz de chaleque, indicoume con torpes sinais que debía chimpar
o corpo ao mar, que estaba morta e tiñamos que alixeirar a lancha, que necesitabamos
sitio. Mireino sen forzas para o noxo, pero decateime que o resto estaba
dacordo. ‘A miña nena non se bota ao mar’, díxenlle, ‘pero non te preocupes
polo sitio’. Dicindo iso, tireime. A auga non estaba tan fría como esperaba; quixen
morrer, morrer, e bebín auga pensando que así afogaría máis de présa. A lancha
afastábase, as forzas minguábanme. Aínda polo medio das augas e as escumas
puiden ver na distancia como o mozo alemán collía por unha perna o corpo da
miña filla e o guindaba ao mar. Unha pedra estaloume na gorxa; movín os brazos,
gargarexei unha protesta, quixen inhalar e unha onda cubriume e colmoume de
mar.
