Chamou. Non contestou ninguén. Púxose diante
da porta, acenou unha tentativa de sorriso por se abrían, pero nada. Debería
ensaiar un pouco máis o seu sorrir, pensou; non lle saía natural, había un tal
de constrinxido, de invento, unha comisura dereita coma un pau, a outra
combada. Vía a súa imaxe reflectida no ollo da porta e maxinaba ao outro lado,
quen sabe, a unha velliña erguendo o bico para chegar a albiscar quen sería o
fulano que chamaba e entón el reforzaba o pulo do sorriso, amosando os dentes coma
unha involuntaria ameaza. Ninguén abriu. Seguindo unha rotina ben aprendida,
chamou por segunda e aínda por terceira vez, que nunca se chama unha cuarta.
Nada. Decidiu, que non sempre o facía, poñer a orella na porta. Dáballe un
pouco de medo que alguén lle vira, pero aínda así o fixo. De primeiras non
escoitou nada; ao cabo dun tempo, comezou a zoarlle na orella o seu propio
pulso. Mergullado no silencio, ficou un tempo atendendo ao escoar do seu sangue
percorréndolle, cun ritmo sincopado, as veas do seu interior, o murmurio dun
río agochado. Finalmente, separou a orella da porta, endereitouse, axeitou a
garabata, pousou a carteira no chan, sacou unha vella libreta, buscou a folla
correspondente e debuxou unha liña vertical anotando o seu novo fracaso. Pechou
a libreta, meteuna na carteira, colleuna e camiñou cara a seguinte porta. Chamou.
Non contestou ninguén. En realidade, non lle disgustaba o seu traballo; era
unha laboura ben sinxela, esta carallada das vendas a domicilio. Todo consistía
en chamar e estar disposto, ter preparado un discurso de convencimento, de
feitizo, para acadar o éxito dunha operación. Hai que chamar a todas as portas,
dixéralle a súa nai; niso consiste a vida. Ante o silencio, afoutouse, que poucas
veces se atrevía, a petar levemente cos cotelos; era un certo descaro que podía
molestar ao veciño, mais algúns días, segundo o seu humor, sentía estar que o
rachaba e deixábase cair naqueles riscos innecesarios. Toc, toc, e agardou
inmerso na taquicardia. Había que dar certa emoción ao traballo, que se non…
Non todas as portas eran iguais, non todas as situacións eran as mesmas.
Procuraba ir variando o enfoque, innovar algunha abordaxe máis suxerente, pero
o resultado non cambiaba: sempre o silencio. Aínda permaneceu diante da porta vinte
minutos máis, por si o cliente fora lento de perna ou de escoita, e marchou
cara a seguinte porta, tras repetir o protocolo de anotar o novo silencio. O
máis importante dun emprendedor, repetíase a miúdo, era non perder a esperanza.
Nin a esperanza nin o medo. A constancia é filla do medo; a obstinación, do
terror. Naquel andar non lle abrira ninguén, pero iso non quería dicir nada;
calquera porta era unha nova oportunidade, e había que aproveitala con
prudencia, con humildade, mais con entrega. No final do pasillo abríase o foxo
das escaleiras e, ao seu carón, unha máquina de sándwiches e bolechas; como
todas as que atopara ata entón, estaba escangallada e aberta, e aínda tiña no
seu interior material disposto para a rapiña. Mirou escaleiras arriba e abaixo;
non había veciño ningún; aínda dubidou media hora máis, non fora ser que alguén
lle cachara no medio do delicto. E así como se convenceu de que non o vería
ninguén, apañou ás presas un sándwich e agochouno nun relampo baixo a camisa,
suando de medo. Sempre repetía o mesmo absurdo teatro pero, como adoitaba
pensar, calquer día me collen. Nunca o fixeran. Aquelas maquiniñas resultábanlle
moi úteis no seu traballo xa que, atopando comida de balde, non precisaba sair
ao exterior, buscar un bar, perder tempo… Melloraba a productividade, non había
dúbida. A comida non era moi variada, era certo, pero abondáballe para seguir
adiante. Repostas as forzas, subiu ao andar superior, buscou a porta coa letra
A, que as cousas había de facelas ben e pola súa orde, e chamou. Non contestou
ninguén. Nos pisos altos, pensou, vive xente de máis xeitura, e malo será que
non haxa alguén que lle compre algo. Non pasa nada que ás primeiras non obteña
resultado. Termaba da carteira de xeito nervioso e acelerado, preparado para a
abrir diante do comprador. En realidade, xa esquecera completamente o que
ofrecía, pero non importaba; ben sabía que o importante non é o desafío en si,
senón a disposición do espíritu para acadalo; iso lle levaría cara o triunfo. O
que vendera, sexa o que fora, era o de menos. Chamou a outra porta. Non
contestou ninguén. Para cando acadou o final do pasillo, xa era noite pecha.
Seguindo un traxecto coñecido, baixou polas escaleiras ao portal, grande,
valeiro e escuro, e dispúxose a durmir nun recuncho, agochado da vista da
xente. Había alí un sofá verde fronte a centenares de buzóns, grandes, valeiros
e escuros; podería deitarse nel, pero tiña medo de atopar ao porteiro e que
este lle botara do portal a mallazos, así que afixérase a durmir fora das
olladas da xentiña cruel. En todo o tempo que levaba traballando, xamáis vira
porteiro ningún, nin en realidade se cruzara xamais con ninguén, pero quen lle
dicía que un día non estaría aí un bedel para lle zoscar? Aquel día se
arrepentiría de non ter sido sensato, pensaba, así que prefería pecar de
prudente e durmir no chan cara a parede. Acordou de mañanciña e, temendo
coincidir co porteiro en calquer momento, baixou paseniño ao garaxe sen facer
ruido, onde sabía dun pequeno baño no que se lavou e barbeou, que había de
estar xeitoso e garrido diante dos clientes. Volveu ao portal e detívose diante
dun plano do edificio que domeñaba o vestíbulo. Trece escaleiras, trece
andares, trece pisos por andar; a véspera adicáraa por enteiro aos andares doce
e trece da decimoterceira escaleira. Remataba, unha vez máis, a xeira completa
polos 2.197 pisos da urbanización e, de novo, nada de novo: ninguén lle abrira,
ben porque non querían ou ben porque non había ninguén nos pisos. Unha vez
máis, co espíritu incólume da ilusión, e porque non tiña nada mellor que facer,
decidiu comezar de novo pola primeira porta do primeiro andar da primeira
escaleira, onde xa fora cinco meses atrás sen éxito. Cinco meses era o que lle
llevaba aproximadamente facer unha rolda completa polo edificio, xa que reservaba
media hora, que menos sería imprudente, para cada veciño; hai que adicar a cada
quen o seu tempo, tratando a cada posible comprador co agarimo e paciencia que
merecía. Cómpre traballar con miudeza e de vagar; non estaba disposto de
ningunha das maneiras a perder un cliente por fuxir ás carreiras dunha porta,
sen agardar, sen tomarse o seu acougo. A madurez é saber esperar. Encamiñouse á
primeira escaleira e subiu ao primeiro andar. Chamou á porta coa letra A.
Ninguén contestou. Xa estivera diante daquela porta ducias e ducias de veces, meses,
anos atrás, e nunca lle responderan. En todos os seus anos de traballo, nunca
lle abriran porta ningunha, pero sempre cabía a posibilidade de que, cando el aparecera
nas anteriores veces, xusto o veciño estivera no traballo, ou saíra un
momentiño a polo pan ou cos amigos e xa regresara. Nunca hai que abandonar. O
carácter é propio das persoas axuizadas, e el orgullábase do seu carácter, que
tiña por teimudo, constante e medorento. Agardou a media hora de rigor,
ensaiando diversos perfís de sorrisos. Non había que perder a esperanza. Pasado
o tempo, pousou a carteira no chan, sacou a vella libreta, buscou a folla
correspondente e debuxou unha nova liña vertical. Pechou a libreta, meteuna na
carteira, colleuna e camiñou cara a seguinte porta. Chamou. Non contestou
ninguén.
