A persiana estaba
rompida unha vez máis. O salón escuro unha vez máis. Rafael sospirou. Na casa
unha cociña, na cociña una neveira, na neveira unha cervexa en pensamento
lineal. Rafael foi cara ela sen lembrar que xa non había cervexa que a
derradeira morrera anoite a grolos de gorxa. Rafael ficou mirando para o
deserto da neveira coa porta aberta, cos ollos abertos coa boca aberta co corpo
aberto delongado insomne en barbeito morto. Pechou a porta da neveira e camiñou
para o salón escuro. Díxencho? Sentou no sofá, prendeu o televisor, quixo
cambiar de canle pero non atopou músculo ningún que lle obedecera, desistiu e
durmiu.
‘Que tal che vai,
xabarín?’ ‘Quen es?’ ‘Non sabes quen
son?’ ‘Non…’ ‘Fomos
moi amigos no instituto’ ‘Pois nin idea…’ ‘Son Lucía, que non te enteras’
‘Lucía que máis?’ ‘Vai a merda, rapaz’.
Rafael quixo
apagar a radio, non lle deixaba descansar. De contado advirtiu que o ruido non
viña da radio senón da cociña onde as nenas estaban a se pelexar polo
derradeiro iogurte de morango. Cacharelas de insultos, coiteladas de verbas
ardentes, odio e odio, sangue e sangue, un prato cae e estala, a loita polo
espazo espazo valeiro berros en boureo que se maten e desaparezan. Nunca cho
dixen? Rafael buscou o mando de novo.
‘Oe, non te
anoxes, que teño feble a memoria’ ‘Ti es parvo, esquecíchesme?’ ‘Muller, tanto
como esquecer…’ ‘Fomos noivos en bacharelato; fuches o primeiro rapaz que me deu
un bico; paréceme incrible que non lembres aquilo’ ‘Eu nunca te esquecín,
Lucía; o único que pasa é que agora non me acordo de ti’.
Nin idea. Rafael
non tiña idea da muller que lle escribía polo ‘whatsapp’. Lucía? Como non fora…
É igual. Pasara tanto e tanto tempo daquilo. Non pagaba a pena resgatar
historias de pupitres, pizarras, trazos de xiz, primeiras borracheiras,
primeiras noites, adolescencia, o reino das primeiras veces, cando fixemos todo
e todo foi feito por nós, todo menos falar, todo, aínda o non feito que foi
soñado, o tempo que non había distancia entre o desexo e o soño, todo era real.
Rafael sospirou de novo. Nunca cho dixen. Daquela a realidade era un soño e o
importante era o desexo, irrelevante a frustración. Se cadra bicara a unha rapaza
chamada Lucía, non o sabía nin lle importaba. O que lembraba era apenas o degoiro
de beixar, o desexo de abrir portas á vida, nin siquera de coñecer os seus
misterios, mira ti que parvada o misterio da vida non vale un patacón, que non
hai máis misterio que o desexo mesmo, o pulo de ir máis alá lonxe devezo de fuxir
de nós. A realidade que ven tras o desexo xa non aporta cousa; Rafael esquecera
o primeiro bico, a primeira fodida encamada, o lóstrego derramado do abandono
primeiro pero non puidera esquecer o sorriso anónimo dunha rapariga, a mirada
anónima quen sabe de quen sería aquela esta que di, Lucía se chama, da rapaza que
prendera en muxica a arrancada da máquina por vez primeira. Non lembraba o nome,
se cadra era outra tanto ten, o certo era que a rapaza voara lonxe marchara sen
Rafael lle dicir nada. E non habería outra vez primeira.
‘Escoita, Lucía,
e se quedamos?’ ‘Queres? Mira que non te acordas de min’ ‘Si, muller, así
faremos por lembrar o colexio, os mestres, xa sabes, esas cousas…’ ‘Bueno, eu
sigo a vivir en Barcelona; ves para acó?’ ‘Vou’.
Rafael premeu o
interruptor pero a lámpara estaba fundida. Buscará as apalpadelas as chaves do
coche mentres da cociña seguían a chegar ecoeiras de asasinatos de palabra e
omisión. Merda de casa. Perdemos a mocedade cando deixamos de facer paifocadas,
cousas absurdas e ridículas, cando deixamos de emprender inútiles esforzos en
desproporción para non obtermos vantaxe ningunha. Marchar a Barcelona para
tomar algo cunha descoñecida é sinal de acabamento, dun demedre preocupante ou
máis ben dun medrar que nunca existira; desexaba ir pero non agardaba nada da
viaxe. De novo, o desexo inútil, pura adolescencia. Se cadra aquela muller
chamada Lucía amitase a nena que lle abrira os ollos cando neno, se cadra era
ela a dona do sorriso namoradeiro e Rafael podería recuperar o tempo perdido; non
cho dixen nunca, Lucía, pero eu cando neno…
‘Estou chegando,
Lucía; como nos recoñeceremos?’ ‘Non sei, cambiaches moito?’ ‘Por desgracia,
non’.
Acordou molesto,
cunha pinga teimuda que lle daba no ollo. Tardou en saber onde estaba, atrapado
no esmendrello metálico do seu coche volcado. Revirado, coa espalda crebada nun
escorzo imposible, consolouse brevemente pensando que non lle doía nada. O faro
esquerdo do vehículo aínda estaba aceso, o motor facía ruidos de colapso e a maldita
radio, quen o diría, continuaba funcionando con normalidade. Que absurda a
música agora, pensou. Quixo apagar a radio, pero non atopou músculo ningún que
lle obedecera. A pinga teimuda de sangue abrollaba dos restos da perna
espetada alá enriba por unha viga do chase e caíalle xusto no ollo dereito mentres
na radio soaba a voz de cova de Van Morrison pechou os ollos case agradecendo a
tensa humidade o xesto de derradeira vitalidade que lle aportaba a pinguela have
I told you non acertou a ver máis nada entre o pó e a noite lately that I love
you agardou docemente a morte.
