Mariola

I.

Atoparía ao meigo? Entre toda aquela grea de xentiña que ateigaba miña casa, que subía ou baixaba escaleiras, que saía ao xardín para fumar, que valeiraba con xesto despreocupado o moble das xenebras, entre toda aquela patulea de aparvados, sería quen de atopar ao meu amor? Nunca debín organizar aquela festa. O meu marido saíra de viaxe e deume por invitar a uns amigos, estúpida de min. De onde saíra toda aquela xente? E Manuel, meu amor, meu adorable anxo… por que viñeches ao meu cumpreanos? Atopeino no salón, fumando diante do moble bar, alto coma unha torre, escuro coma unha treboada. ‘Que tal todo?’, pregunteille. A situación era incómoda; pensei de súpeto que todo o mundo estaba mirando, esculcando os nosos xestos, aventurando algunha sospeita. Era Manuel e estaba na miña casa, era un soño e un pesadelo ao mesmo tempo. Deu unha calada ao pitillo, adicoume un sorriso agreste, tentador, e marchou do salón topenexando torpemente, bébedo. Sería unha festa perigosa.

 

II.

Saín tras Manuel e fumos á cociña. Coa luz apagada dirixinme á neveira a coller algo, xa non lembro, unha escusa, e Manuel tomoume dos ombros. Fixen por me ceibar, pero me tomou pola cintura cunha forza innegociable; quixen, xa non sei, dicir algo, pero os seus beizos atoaron calquer tentativa. Sentín unha paixón de arrasadeira no peito, abordada por unha brisa acre e fermentada. Aquel home non rexía… pero deixeime levar nunha deriva arriscada e excitante, convertida xa polo seu desexo e pola miña vontade nun instrumento inerme, nun puro pracer sen condicionantes.

- ‘Déixame, que estás na miña casa’ -díxenlle- ‘xa podías ser algo romántico’.

Pero el non escoitaba. Unha das súas mans, en expedición de conquista, acometeu violentamente os botóns da miña blusa mentres a outra procuraba o acceso agochado da saia. Non atopando a vía de entrada, aquela man nerviosa ascendeu á miña gorxa e comezou a apertala, mentres a súa lingua xogaba na miña boca abafándome a respiración. Aparteille cunha labazada.

- ‘Non te gusta?’ -preguntoume, sorrindo.

- ‘Vaite, por favor, agora mesmo’ -díxenlle, confundida.

 

III.

Marchei á habitación, sen poderme sacar da cabeciña o sorriso de Manuel, as súas mans, os seus ollos. Tombeime na cama pensando naquel home adoecido. Que frustrante desexar os seus brazos; que desolador devecer pola súa compañía… Que estaría a facer agora? En que habitación da casa estaría trasteando, que armario remexendo, por que non viría á miña cama agora mesmo? Fiquei en silenzo, esperando escoitar as súas pegadas nos chanzos da escaleira, vindo cara min. Pero non oín máis que o barullo da festa no salón de abaixo …e un estraño ruidiño baixo a cama; mirei con pánico e vin un enorme rato mouro observándome con curiosidade. A tensión liberouse dentro de min nun arrouto de horror e saltei da cama nun chimpo. O rato saiu do seu esconderixo e recorreu con tranquilidade a habitación, dun lado para outro, ríndose da agonía que me tiña trabada nun recuncho do cuarto. Con moito coidado, abrin a porta da terraza, para que o bicho marchara.

 

IV.

Pero o malnacido non marchou. Teimou en ficar alí, na miña presencia. Entón, non sabería explicalo, pareceume que se dirixía cara min e… non puiden máis. Desesperada, non sei como a miña man atopou un ferro de prancha e, sen pensar, collino e dinlle na cabeza unha badalada con todas as miñas forzas, berrando de pánico. O seu corpo ficou inerte diante de min, sobre o chan, nun espasmo que foi remitindo ata deixarlle ca boca aberta. Estaba morto. Todo resultábame estrafalario, coma nun xogo infantil, coma se nada estivera ocurrindo en realidade. Con moito noxo, na escuridade, agochei o corpo nun armario. Sooume o móbil; era o meu veciño, o cotilla. Non collín a chamada.

 

V.

Non puiden continuar no dormitorio; saín, ou máis ben fuxín, sentindo un gromo de vómito subir dende o estómago. Odio aos roedores, dende sempre, e agora tería que fumigar a casa… Pero onde estará Manuel? A xente preguntábame pola tarta de cumpreanos. As velas, as velas! A soprar as velas! Pero eu buscaba a Manuel. Estaba no xardín, deitado na herba, medio peneco fumando un canuto amorfo e desleigado. ‘Miña nena’, díxome, cáseque inconsciente. Aínda na súa borracheira, o fillo de puta mantiña un escorzo atractivo. ‘Queres subir comigo para o dormitorio?’, atrevinme a suxerir. Púxose serio y afirmou coa cabeza. ‘Agora mesmo, miña rula’. Quíxose erguer, e aínda tiven que axudar ao malpocado. Cruzamos o salón e subimos cara o dormitorio. Abrín a porta con agarimo pero Manuel, desprezando os meus degoiros, guindouse na cama coma un buque a se afundir. Fiquei na porta, sen saber que facer, mentres Manuel comezaba a roncar. Deume por chorar. A miña noite de paixón non tiña moita traza.

 

VI.

Respirei fondamente. Sentíame cansa, esgotada, morta; pensei en regresar ao salón e tomar algo que acalmara o meu corazón en taquicardia. Cando xa tomara a decisión de ir para alá, vin no chan un pequeno rego de sangue que se dirixía cara o armario. Busquei algo para limpalo, pero non din atopado cousa que me servira. O móbil sooume otra vez; de novo era o meu veciño. Como non o colla, pensei, vaime dar a noite.  

- ‘Disculpa que te chame, pero veño de escoitar ruidos na túa casa…’.

- ‘Perdoa, home, xa sabes que teño unha festiña de cumpreanos’.

- ‘Non, non digo algareira de festa; e que veño de escoitar agora un golpe moi forte, e mais uns berros que, quero dicir, me preocuparon. Estás ben?’

- ‘Non sei que ruidos dis. Estou ben e aquí non pasou nada, vale? Boas noites’.

-- ‘Eh, muller, non me fales así. Eu teño a obriga de…’

Colguei sen agardar o remate da frase.

 

VII.

Pero non podía perder os nervios. Manuel durmindo deitado na miña cama, xente na casa… Tiña que poñer a cabeza noutra historia. Xa era hora de baixar ao salón, pensei. Recibíronme coma se levaran dous días sen verme. ‘Esta anfitriona! U-la tarta?’. Púxenme un grolo de augardente. Chamaron ao teléfono da casa. Da casa, por favor! Era o meu marido. Non contestei. Daquela chamoume ao móbil. Non contestei. A xente gritaba estusiasmada, pero eu temía que escoitaran dende abaixo os ronquidos do Manuel na miña cama. E o meu marido, que estúpido, para que chamaba tan de noite? ‘A tarta, a tarta!’ Era unha tolemia, por Deus santísimo, quixen chorar de novo. Que isto remate dunha vez. No móbil, recibín unha mensaxe do meu marido: ‘non sei que pasa que non me colles; sucede algo?’. E outra mensaxe do meu veciño: ‘que está a pasar na túa casa, muller, que estades facendo moito ruido? Vou para alá’. O meu veciño era odioso.

 

VIII.

Xa non tiña coartada. Era demasiado tarde para todo. Maldito veciño! O conto rematara; non debín organizar aquela esmorga malfadada. Non debín invitar a Manuel. Cando chegase o meu home e vira todo aquilo, cómo llo explicaría? Cando descubrira a Manuel, alí deitado… Por favor, non pode ser. Maxinei algunha saída, alguna fuxida desesperada, pero fun incapaz de me mover do sitio. Achegueime á xanela e vin un coche da Policía enfiar o sendeiro cara a miña casa. Non podía ser, era un pesadelo. O coche pareceu pasar de longo, pero deu en parar e aparcar xusto diante da miña casa. Que alguén me desperte. Despois  dun intre eterno, un policía baixou do vehículo e dirixíuse paseniñamente cara o meu portal.

 

IX.

Non tardou en chegar. Chamou á porta e alguén lle abriu mentres eu me agochaba onde ninguén me atopara. Pero me atoparon.

- ‘Nena, ven para acó, que din que estamos a facer moito ruido’.

Eu estaba atacada.

- ‘Liscade, marchade todos de casa’ -berreilles a todos- ‘vanme poñer unha multa doente pola vosa culpa’.

- ‘A tarta, a tarta!’ -contestáronme.

- ‘Non hai tarta’ -salaiei. Entón vin a Manuel entrar no salón, apenas medio desperto da moña:

- ‘Polo menos, ímosche dar o regalo’ -dixo, entregándome o paquete dun libro. Abrino; era a ‘Rayuela’ de Cortázar. A verdade é que nin mirei para o regalo; pero o Manuel, na súa borracheira, estaba lanzado:

- ‘É un libro ben interesante; é coma un xogo, non sabes? Se les os capítulos todos de seguido, cóntache unha historia. Se os les noutra orde, por exemplo, primeiro os impares e logo os pares, cóntache outra historia completamente diferente. É coma unha mariola…’

- ‘Primeiro os impares? Menuda parvada’ -dixen-. ‘E a historia remata ben?’.

- ‘Se cadra unha historia remata ben e a outra remata mal’ -dixo Manuel.

Despedín a todos os invitados na porta. A todos, agás Manuel.

- ‘Queres facer comigo una segunda lectura?’ -pregunteille.

- ‘Claro que si, miña rapaza’.

Pechei a porta e pedinlle a Manuel que me dera unha aperta. Acariñoume a cara e sentín o seu alento provocador e ríspeto, alcoolizado e amargo, invadirme por completo.

- ‘Comecemos de novo, amor’ -susurroume mentres se me escabullía -‘ven comigo, imos preparar algo…’.

Saiu do salón. Despois de compoñer o meu cabelo despeiteado, marchei tras el, pulando cun só pé, xogando á unha mariola maxinaria, entre as casillas desordenadas da miña vida, soñando no paraíso.