Mestre

Pensas que fixen mal; tanto me ten. Somos carne fresca, linguas moles, corpos abafados, silencios sen futuro. Non podo facer mal facendo ben o meu traballo, o traballo que me leva a vida por diante dende que o destino me pechou outras portas, así que non escoites á xente, evita aos cínicos, aos hipócritas, aos mentireiros. Evita sobre todo aos homes veraces, non saben que minten. No canto, que somos? Non hai loita posible entre a vida e a morte, apenas liortiñas de parvadeira para burlarmos das Parcas uns días, uns meses, uns anos. Estamos todos mortos, así que o homicida, querido meu, non mata, apenas adianta a ineluctable obra da natureza, anota un gol en contra nunha partida que sabemos perdida. Non escoites á xente.

Sabes que teño na porta? Un cartel que pon avogado. Podería ter outro que puxera nostálxico, retorto, suiño, afeccionado, pero daquela ninguén chamaría á porta e ficaría empalado neste despacho agardando que unha muxica de pantrigo entrara pola fiestra e me saciara a fame. Pensas que exaxero porque nunca me faltou de nada, pero sabes que hai algo aínda pior que a fame negra: o medo á fame, unha anguria que che dinamita os miolos, que che gaduña a gorxa e hipoteca o teu futuro a cambio dun presente eterno, máis cómodo, menos arriscado, igual de valeiro.  

Veume ver hai tres anos, xa o sabes. Contoume o seu problema: unha muller dispoñíase a denuncialo por agresión sexual. Estaba como aparvado. Coñecera á muller nunha discoteca, copas, música, baile, miradas, sexo; en fin, unha historia tremendamente banal e, por tanto, interesante. Odio as conversas supostamente profundas das persoas intelixentes; son cansinas e aburridas. Moitas veces na miña vida cruceime con espíritos ilustrados, mentes que abranguían un saber enciclopédico que esparexían polo ar nun falar florido… nunca aprendín nada deles. Querendo fuxir da banalidade, as súas conversas estaban sempre penduradas na gramalleira do demo. Todo o que sei aprendino dos que non sabían nada.

O relato do cliente pareceume soberbio na súa sinxeleza. Segundo contaba, o pobriño pensou que aquela fermosa muller de ollos azul gastado se namorara do seu bandullo kilométrico, do seu fedor alcoólico, dos seus andares de parrulo vello. Levouna baixo unha ponte escura e foderon un par, tal vez tres, veces e na madrugada cada un marchou a súa casa, o home en dirección nornoroeste e a muller en dirección sulsuleste, baixo unha lúa que levaba dous días de minguante.

Non dixen nada e agardei o final; as historias de amor que se lle contan a un avogado sempre rematan mal.

Por algunha razón incomprensible, tres días despois chamouno un home, non sabe quen. ‘Violador, pederasta, que lle fixeches á rapaza?’. Logo recibiu outras chamadas, ben polo estilo, seis, sete, oito… O conto era que a muller era menor de idade, tiña dezasete anos e medio. Alta, sorrinte, cun ollar da cor do ceo e perfil enmarcado en ouro, fermosa baixo as luces da pista, como saber…? O cliente botouse a chorar, ‘vaime estragar a vida esa puta de merda’.

‘Ti es un pouco parvo’, díxome un día miña nai, ‘pero che abonda o caletre para identificar un home intelixente cando o ves. Non é moi complicado, así que xa sabes, cando o atopes, imítao’. Recordei aquel consello perante aquel home desfeito que non sabía que facer. Costoume traballo deseñar unha estratexia procesal, decidir nun instante a derrota que impoñer a aquela nave sen rumbo, pero non me custou nada acreditar o que faría no meu lugar o mellor avogado do mundo. As pernas da deusa Victoria levan por nome miseria e vergoña.

‘Faremos o seguinte: mañán presentaremos unha denuncia contra a rapaza, por ameazas, chantaxe, se cadra tentativa de estafa…’. O cliente non entendía. ‘Esta muller argallou esta historia para te enredar, conseguir que caeras na nasa do seu embuste, querido amigo, un timo de manual. Seguro que ten un cómplice que vos quitou unhas boas fotos baixo da ponte e agora pretende o seu beneficio. Ti non sabías que era menor e agora ameázache con te levar á xustiza. Supoño que nesas chamadas che pedirían cartos, sempre o fan’. ‘Pois agora non…’. ‘Claro que o fixeron, coñezo a este tipo de xente’. ‘Tratarei de recordar…’. Mireino de fito en fito. Tiña uns ollos negros coma un abismo. ‘Queres vivir ou queres morrer?’. ‘Vivir’. ‘Pois entón recorda’.

O resto ben o sabes. Presentamos a denuncia. Dez días máis tarde, cando lle chegou a nosa, a muller presentou outra por violación, pero dende entón foi apancando no noso ronsel.

A xente non entende o compromiso desta maldita profesión. Renuncio á miña voz, falo pero non son eu; renuncio a min mesmo, renuncio á autoría do que fago. O avogado é un dramaturgo que escribe unha peza triste para ser representada diante do tribunal por un home indefenso. É o meu traballo, non sei facer outra cousa. Presentei o libreto e o meu actor fixo un traballo convincente.

Postos os naipes sobre o tapete, algunha sorpresa caeu do ceo: a muller non tiña dezasete anos senón dezaseis, uns meses máis noviña do que me dixera. Non lle culpo, a súa mentira salvouno. A denuncia era terrorífica; segundo aquela versión, cando a rapaza saía da discoteca foi abarloada por un descoñecido que, á forza, levouna baixo unha ponte para a violar repetidas veces; pode ser que coincidira co seu agresor na pista de baile, engadía, pero non reparara especialmente; tardou en denunciar, en fin, por pura vergoña. E o autor era o meu cliente. O xuízo xa se anticipaba deplorable.

Encántame ser avogado pero odio exercer a avogacía. Odio os xuízos, odio as sentenzas, odio aos xuíces, tamén me odio a min mesmo, pero é un odio reconfortante e garimoso, familiar e tenro; un odio co que convivo coma quen vive cun moble rompido que da reparado pero tampouco tira ao lixo.

Nas vésperas do xuízo, despediron ao meu cliente do traballo e o caseiro desafiuzouno. Non me importou porque non era cousa miña. Era previsible que cando o asunto se filtrara á prensa pasara algo así. Diante dun crime, impresióname a anguria das persoas inocentes por parecer inocentes. Non hai nada malo en dar traballo, alugar unha casa a un acusado por violación, pero as sospeitas de complicidades ficticias que abren certos delictos na opinión pública obrigan a estas respostas paranoicas. O cliente estaba abatido, esa sería a verba exacta, pero non soamente no sentido de inerme, sen ánimos nen folgos. Estaba literalmente abatido, morto, guindado no chan coma un castiñeiro tronzado de raíz.

Pouco direi do xuízo. Non existiron as luces, non existiu a música baixo a ponte. A rapaza chegou e chorou; chorou todo o tempo, con cada declaración, con cada testemuña. Relatou a súa violación con todo detalle e estrépito. Negou ter ameazado a ninguén, por favor, a súa vida era unha total desventura. Finalmente, gañei o asunto. A miña estratexia déranos un corpo de vantaxe; a denuncia por violación, presentada despois da miña, pareceulle ao xuíz un instrumento de defensa ou contrataque. A víctima era o meu cliente e a denuncia da rapaza apenas era a profecía autocumprida dunha chantaxe sen éxito. Así rematou o asunto, así o meu traballo. O telón cae, as luces apáganse e os actores retíranse aos camerinos. Fica para min e para ninguén máis a autoría anónima dunha obra que nunca máis se representará.

Sóbrame todo o mundo, non o preciso para nada. En especial, odio a esta xentiña que se coloca medallas de humanidade e cruzan a rúa esixindo que o mundo se disculpe con eles. Estes malpocados pasan a vida pregando que alguén lles pida perdón, ‘por favor, pídame perdón, pídame perdón’, para así obter a traverso da súa mísera gracia o finximento dunha superioridade moral da que carecen. Que dereito tes para me xulgar? Cumpro co meu papel e consigo enganar a morte ano tras ano. Valora o meu traballo; serve para que a xustiza crea en si mesma amosando a súa independencia, esa inxel disposición para ser convencida por un acusado, desprezando o risco de ceibar a un culpable. Pensas que foi doado o que fixen? Eu son un dos mellores. Defender a un inocente é comprometido pero o éxito ven de seu; o difícil é defender a un culpable. Apenas un mes despois da sentenza, a rapaza denunciante apareceu morta nunha corredoira. Poucos avogados poden comparárseme en mérito: sen máis arma que a miña palabra, dinlle a liberdade a un violador e asasino. Brindarei pola miña mestría cun viño cálido, denso e amargo.