Nowhere to fly to

 

Saben e respiran, as cousas viven e sinten, coas súas teimas e desexos. É sabido: os zapatos vellos escapan á luz, as neveiras aborrecen aos nenos, os mobles de oficina, tristes e fieis coma un can vello, atenden con fastío as novidades. Por iso produce desacougo vagar por un gabinete alleo. Parecería absurdo, pero María non podía esquivar o insolente escrutinio da mesa, a mirada suiña da cadeira, a conversa calada das grapas e papeis, preguntándose cun ollar de esguello quen sería aquela muller que invadía un espazo resgardado e privado. Un despacho valeiro é unha conversa interrumpida; documentos aboiando na mesa, fotografías esparexidas nos estantes, afeitas a outros ollos, a cadeira revirada no exacto ángulo no que o seu dono a deixou a última vez, o bolígrafo aberto encol o escritorio, o mando do televisor agardando naquel lugar estrafalario que, con todo, parecía ser o lugar escollido, perfecto…. Todo o mobiliario parecía agardar a próxima frase do seu dono, o seguinte paso a dar, disposto así para seguir a falar garimosamente co seu señor, incidindo na prodixiosa conversa entre os homes e as cousas. ‘Ven, apousa aquí o vaso’, ‘onde deixaría aquel libro…’. ‘non o ves?’, ‘non precisas máis luz?’, ‘terma do expedente, que agora volvo’… María pasou a man polo escritorio, para acalmar o dondo perfil de nogueira. ‘Que tal estades?’ bisbou, entre a indiferencia das grapas. Todo estaba parado, inmóbel, coma un reximento agardando polo seu capitán, que estaba a piques de entrar na peza.

Abriuse a porta.

- ‘Ah, María, estás aquí. Xa me dixo Esther que preguntaras por min, síntoo de verdade, estaba no comité. Estes días ando dun lado para outro, é un horror, pero senta, por favor. Déixame recoller un pouco…’

Entrando Luis no despacho, todo pareceu revivir. A mesa, os libros, o ficus do recuncho, mesmo as esquecidas fotografías do estante enfocaron a súa atención no dono que regresaba e aprestáronse, en orde de revista, a se amoldar coma unha luva para os seguintes requerimentos; unha traballada maquinaria que, de súpeto, deixou de prestar atención á muller que entrara.

- ‘Véxote con moito traballo…’ -tatexou María, sentándose. Aínda aquel sentarse non foi sinxelo; houbo de axeitarse con certo xenio e termar dos brazos da cadeira para achegarse á mesa. O asento de invitados era un vello amargado que renxía, farto de recibir a descoñecidos e viaxantes; ben pola contra, o sentar de Luis foi máis doado, apenas un deixarse caer na cadeira de toda a vida, que o recolleu de contado con agarimo no seu colo. Ben se nota, pensou María, que estes mobles aman ao seu dono.

- ‘Non hai queixa polo traballo, María. Será certo que superamos a crise, que sei eu!, pero imos aboiando. Moi malos tempos pasamos… de horror. Pero que che vou contar a ti que non saibas?’

- ‘Tempos malos, como houbo outros bós. Sempre queixas e queixas… Poñamos uns anos por outros, Luis, que a min non me faltou nunca traballo’.

- ‘Muller, non sexas inxusta. Non che faltou traballo porque a empresa soubo organizarse; sabes que tivemos que prescindir de xente. Non che faltou traballo porque a empresa te quere e precisa de ti; es un elemento central desta casa. Pasamos por estreiteces, pero a nómina non che faltou’.  

- ‘Nin a min me faltou a nómina nin a ti o meu traballo, Luis’.

- ‘Iso é unha queixa, María? Porque a verdade non sei moi ben o motivo. Non che acordas ou que? Reducimos a cifra de negocio á metade, ninguén chamaba, non había encargos, e agora…’

- ‘Non é unha queixa, non o entendas así. Foron tempos malos para todos, tamén para min, xa o sabes. Pero resulta que cando veñen ben dadas e a empresa gaña cartos a eito, todo é silencio. Será así: as desgracias se sindicalizan cos traballadores, mentres que coas ledicias non hai solidariedade. En fin, vexo que agora hai un proxecto novo…’

- ‘Un proxecto marabilloso, María, contároncho? Unha gran multinacional, nada menos. Imos deixar de ser unha pequena empresa; sairemos deste foxo xa dunha vez por todas. É unha oportunidade, coma un regalo… Remontaremos, xa verás’

- ‘Xa, deste proxecto te quería falar’.

- ‘Pois chegou de casualidade, non o crerías. O fillo do secretario do comité está saíndo cunha sobriña do seu responsable europeo de marketing, faloulle de nós e… flash! Queren encargarnos unha campaña! Incrible. Viñeron, reuníronse co xefe, todo ben, todo ben. Como son!, Non che podes facer unha idea, María. Esta xente sabe perfectamente o que quere: formato tradicional, anuncios radiados, a nosa especialidade, cuñas de vinte e corenta segundos, sempre coa calidade da nosa empresa. A túa voz en todas as emisoras de España, viches? En toda España! E somos unha empresiña de modestia. Aínda non o creo. Unha bomba…’.

- ‘Si, pasáronme o dossier do proxecto co guión das pezas, e quería falarte disto porque, verás, non sei en que estarían pensando os rapaces do departamento criativo porque, de verdade, non lle atopo moito sentido’.

- ‘Non, non, claro, é que os rapaces non tiveron nada que facer. Esta empresa xa nos trae o formato feito; teñen unha imaxe de marca, María, un perfil moi definido, hai que respectalo. Con outros, hai que deseñar, facer un novelo cos miolos para repensar como serán os anuncios, pero estes… para nada. Teñen un marketing moi traballado, moi rematado, un ‘target’ definido, as cousas que hai que dicir, tran, tran, diálogo, chamada, música, tramo horario… Oe, que son o número un do sector alimentario! Nada, nada, que ven todo xa feito’.

María respiraba con certa dificultade, admirada por un entusiasmo que, por alguna razón, non entendía.

- ‘Pois este guión é unha merda’.

- ‘Se cadra, María, se cadra. Pero a nós que non vai neso? Se hai que facer anuncios, se fan. É o noso traballo’.

María buscou no bolso, confusa, unha folliña; desenrugouna e leuna.

- ‘Moi de mañán, cando o meu pequeno neno se levanta algareiro da cama para ir ao colexio, doulle con todo o meu cariño un gran vaso de…’

Calou, levándose a palma da man á boca.

- ‘En fin, muller, algo cursi si que é, pero entende, son rechamos moi estudados: neno, colexio, gran vaso, todo ten un motivo’.

- ‘Luis, teño que ler esta merda rindo, cun sorriso de feitizo, entusiasmo… Non podo, é imposible’.

- ‘Muller, claro que podes’.

- ‘Non podo, non o farei’ -dixo María, ciscando a folla enriba da mesa-. ‘Nada, non contes comigo’.

Luis pareceu sorprendido.

- ‘Que significa que non o farás? Tes que facelo; non temos outra locutora mellor. A túa voz é unha referencia, María. Recordas o premio que che deron o ano pasado? Esta xente veu buscarte, estou seguro; es a ‘number one’, María. Cantos anuncios levas? Cen, cento cincuenta? Isto é un paso adiante, o paso definitivo, non podes desaproveitarlo. E para todos nós, que che direi? A empresa…’

-‘Deixa de falar da empresa, Luis. Eu son unha traballadora que fai o seu traballo; non me amoles con discursos. Se a empresa gaña moitos cartos, mellor para ela; se gaña menos, pois se sinte; pero déixame en paz, por favor. En fago o meu traballo e recibo uns cartos; punto redondo. Nunca te puxen trabas, non son conflictiva, locutei merdas e merdas, pero esta xa non a aturo. E ti sabes por que’.

Luis baixou a mirada; a súa mirada era lonxana, cínica e garimosa.

- ‘Sinto que penses así, María. Supoño que o xefe se leva máis cartos cando a empresa vai ben; parecerá lóxico, non? Asume o risco, é o dono de todo isto, compromete o seu patrimonio… Pero el non é a empresa; a empresa somos todos nós, son os teus compañeiros, é a xente que está aí fóra. Agora temos un gran proxecto e contamos contigo. Non fales de traballo, fala de oportunidades’.

- ‘Somos persoas, non si, Luis? Escóitame, non podo co proxecto, dame noxo falar desta historia. Xa sabes que Uxío, o meu fillo… quero dicir… maldita sexa, Luis, non me fagas isto’.

Luis estirouse mornamente e, medio debruzado na mesa, puxo a man no antebrazo de María.

- ‘Compréndote, María, non sabes como. Aquí estamos todos contigo para te axudar a superar esta situación. Sei que é moi difícil, e podes contar con todos nós. Pero que ten que ver co anuncio? María, tes que aceitar o desafío, pisar con forza, vivir, que ese cabelo fermoso volva xogar co vento. Non te podes abandonar…’.

- ‘Non sabes o que dis, de verdade; non me fagas chorar. Ti liches o guión? Vaino locutar unha de loito? ‘O meu neno, o meu neno…’ Estás parvo? Non entendes nada? Non podo, non hai anuncio, non hai neno, non hai gran vaso, non hai leite…’.

- ‘Tranquilízate, María’.

- ‘Non me digas que me tranquilice, por favor, por favor. En fin, nada, a ver, espera… xa está, xa estou mellor. Ai. Jesús, que difícil é todo! Disimula, Luis, disculpa este xenio, pero tiña unha cousa dentro que, uff!, cando vin esta merda veume un nó á gorxa e todo foi chorar. Xa estou mellor… Grazas por me escoitar’.

- ‘Xa, pero …o farás?’

María mirouno cos ollos abertos coma soles de verán. Pechounos nun delicado solpor e dixo moi de vagar, baixiño, case para si:

- ‘Non’.

- ‘Entón?’

- ‘Enton, entón que? Pois nada, seguirei traballando coma sempre, non? Chama a Elisa, que ten boa voz e un neno de caravel; que che faga esta xoia, que ela si que é nai’.

- ‘Elisa non serve, xa o sabes; ten unha voz de aboa e, por favor, non a coñece ninguén. A túa voz é inconfundible, muller, pénsao ben, vaiche sentar ben, xa o verás. Que vas facer, sentar aí no recuncho sen facer cousa mentres todos estamos a traballar?’

- ‘Claro que non, Luis. Seguirei co meu, Luis, o habitual: anunciños máis humildosos, cativos, pero máis honestos’.

- ‘Pero María, arestora o proxecto é este; únicamente este’.

- ‘Que queres dicir?’

- ‘Xa cho dixen; este proxecto é fundamental para a empresa; a nosa prioridade é acadar este cliente, coa súa idea e coa túa voz. Que non che gusta o texto, compréndoo e fágome cargo, pero na vida hai que facer cousas que non gustan, María. Agora mesmo non hai outro traballo na empresa que estea a túa altura; se non o fas, non che podo encargar nada’.

- ‘Es despreciable, sábelo? Grabar un audio de chacota sobre a memoria do meu fillo non é algo que non me gusta; é un suicidio moral. E agora ves ti, a que? malpocado, con amenazas? Levo quince anos na empresa, e vasme guindar no faiado coma unha trapallada, deixándome sen nada que facer?’

- ‘María, María, non te alporices. Apenas estou explicando as cousas; non che imos guindar nun faiado. Pero mira, con todo o meu cariño, estás nesta empresa, traballando do que traballas, son as regras do xogo. Es ti quen decide se está dentro ou fóra. Es libre, María…’.

A liberdade. Unha verba chea de espiñas. O chan comezou a abrir baixo a vella cadeira na que sentaba.

- ‘Son libre? Pero que carallada… Isto é un despido?’.

- ‘Muller, depende de ti’.

Pechou os ollos e os mobles deixaron de moverse. Estaba de novo na praia, con Uxío, os dous soiños, coma sempre estiveran. O neno andaba torpemente e caía sobre o cueiro, rindo, buscando a nai coa mirada. Soñou que voaba coma unha gaivota por riba da escena, véndose a se mesma feliz co neno no colo. Unha brétema turbou a visión, e de contado volveu verse na praia, pero agora soa, de pé, buscando o neno coa man sobre as cellas en parasol. Viuse tristeira, murcha, vella; era unha anciá buscando un neno. Mirou para ela e viuse coma nun espello, e tivo medo; medo das enrugas, da debilidade, medo da tolemia, medo do tempo, medo da vellice, medo de todo. Observou á vella percorrer a praia berrando polo fillo perdido, mentres a xente se facía acenos de complicidade… será o neto, señora! Quixo chorar, pero as gaivotas non choran; quixo afastarse, voar lonxe, arrebatada por un frenético degoiro por erguer o vóo, pero decatouse que non tiña ningures a onde voar.

Abriu os ollos, ergueuse da cadeira, tomou da mesa a folla co maldito guión e deu media volta, mentres os mobles comentaban con alivio que todo seguiría no seu sitio.

O cuadro

Chega ás nosas mans, por amable detalle da editorial Lobishome, o último libro do afamado escritor Venancio Vilatoro. Será de agradecer que aínda hoxe, nestes tempos convulsos, algunhas editoriais manteñan os vellos costumes de antano, e teimen en remitir ao crítico certas novidades que, non sendo por estes agarimos, un non compraría. Estes presentes, aclaramos, non turvan a obxectividade e neutralidade do profesional da crítica que, dono das súas verbas e escravo das súas conviccións, non ollará con máis simpatía á editorial que lle facilita o traballo, remitíndolle novos títulos, entre trinta e corenta novelas ao mes, do seu catálogo. Moito papel, pensará o leitor; pero non se me asusten nin se preocupen polo xuizo do profesional: cando un ten entrenado o ollo no estudo da teoría literaria, chegan vinte días para ler corenta novelas; sobre todo, estas noveliñas policiais tan de moda agora calificadas como ‘novela negra’. Calificación ben frívola, porque pouco teñen que ver estas coitadas tentativas editoriais cos clásicos da literatura ‘noir’, chamada así por influencia do cinema, ao recoller historias que un se maxinaba filmadas en ‘noir’, isto é, en branco e preto.

Venancio Vilatoro é escritor de miserias e mosterios; adoita amosar unha delicada técnica narrativa caracterizada pola descripción --detallada e microscópica ata o esgotamento-- das personaxes, sempre mergulladas en profundas crises existenciais que lles enfrontan a dúbidas agónicas na súa vida cotián. Con ocasión da súa primeira novela, chamada ‘A derradeira’, xa tivemos ocasión de sinalar esta particularidade do autor, que por desgracia lastra notablemente a coerencia da trama; naquela novela, como lembrará o leitor, Vilatoro suicidaba a todas as personaxes, un tras outra, sen unha mensaxe clara que transmitir. O leitor, segundo adianta na lectura, tan arrastrada e penosa, termina por desexar que se morran xa todos e, rematado o libro, concluirá se non sería máis axeitado telos matado na primeira páxina, e evitar tal enchente de dores, angurias, salaios e tristuras dunha xente que, no cabo, non fan nada, non actúan, non rexen, en fin, non aportan movemento argumental a un relato de horrores e queixumes.

Por desgraza, aquela primeira novela non fixo honor ao seu nome e foi secundada por outras que atoparon o favor do respetable. É interesante observar que o autor, sempre atento ás críticas xuiciosas, modificará algo o tratamento dos protagonistas que, aínda doentes de alma e maltratados pola vida, non deixan de se mover dun sitio para outro, indo de aquí para aló coma galiñas sen cabeza, facendo continuamente cousas, intrigando, amolando aos próximos, baduando cos veciños… En fin, tampouco acertou o autor con este enfoque tan simple, coma este crítico tivo ocasión de lle explicar a Vilatoro nalgunha crónica específica que moitos de vostedes terán en mente. A posible polémica que a miña humilde crónica xerou está, debo dicir, completamente esquecida. Vilatoro foi condenado, é certo, por inxurias contra a miña persoa, e houbo de borrar persoalmente o ‘graffiti’ que tivo a molestia de garatuxar no meu portal. Pero borrada a mensaxe, ficou borrado tamén na miña memoria o malfadado incidente, e así apresteime a ler a súa recente novela, que a editorial ven donosamente de me remitir.

Chámase ‘O cabrón’. Formalmente o argumento deste novo traballo ofrece unha perspectiva clásica na novela ‘negra’: unha fermosa muller acode a un detective privado non tendo noticias do seu marido despois dun mes de ausencia. Advírtese de contado que este lugar común foi escollido a mantenta polo autor para rachar co cerne máis profundo do ‘noir’, a traverso de insólitos xiros argumentais. O desaparecido resulta ser un crítico local de arte e literatura que, segundo se insinúa, daría título á novela. Facendo honor á súa característica mirada de detalle e perspicacia, a descripción física do home desaparecido amenaza ás veces en achegarse ao perfil de quen escribe esta crónica. Por sorte, nin teño o vicio da soberbia nin me orgullo do privilexio da paranoia, así que non caerei nesta falsa provocación que o autor me ofrece.

A argumento comeza sen moita sorpresa; o detective é convocado pola muller a analizar o ordenador persoal do desaparecido e, voilà!, resultará que o último arquivo visionado polo home correspóndese cunha escena pornográfica, de temática sadomasoquista, ambientada no lúgubre salón dun castelo medieval. Dende un análise de técnica literaria, parece prescindible todo este capítulo, en especial o sórdido ‘flash back’ que amosa ao crítico, na soedade do seu salón, preparándose a visionar aquela representación noxenta, o último que fixo denantes de desaparecer. Lamentable. A referencia á pornografía é clásica na novela ‘noir’, sobre todo entre autores sen moita maxinación que, non confiando no interese do argumento, tentan cachar ao leitor secuestrándolle os instintos máis atávicos. Se, polo demáis, coloca en postura indecorosa a alguén coñecido, o autor terá asegurado, se non o éxito, si polo menos a fama.

No video erótico parece estar a chave da desaparición daquel home, pero o detective non da sabido que pode ser. Lóxicamente terá que ser así, xa que este protagonista, verdadeiro trasunto do mesmo Vilatoro, é completamente lerdo, aparte de iletrado en cuestións de arte, cousa que, como se verá, derivará no aspecto central do argumento. A novela perde dous capítulos na néboa da confusión, sen saber o detective que facer, ata que recibe dun confidente unha nova sorprendente: de madrugada, roubaran un cuadro dun castelo do Ampurdán. O extraordinario da noticia estaría nas curiosas circunstancias do roubo, efectuado por un home, non identificado, que fora grabado por unha cámara de vixilancia baixando á carreira dende o castelo cargando ao lombo co cuadro roubado. Segundo aparecía na grabación, o ladrón corría completamente nu.

A imaxe do ladrón, correndo espido polo ‘pavés’ medieval, termando coas mans, baixo un tímido luar de outono, cun lenzo de grandes proporcións aporta, que dúbida cabe, algo de carga dramática a unha historia que amenazaba co letargo. O detective volve ver o video en cuestión, e advirte que na gótica habitación onde se rodara a deplorable escena campeaba un estraño cuadro pendurado na parede. No cuadro, unha moza camiña pola ribeira dun regato mirando con aceno lánguido y señardoso para a corrente, cabelo ceibo, brisa loira, man aberta no colo, ramallos de lirios y narcisos. Lóxicamente, o cuadro non chamara a atención dunha mente tan limitada coma a de Vilatoro, máis ocupada noutros detalles da ‘performance’. Non obstante, haberá que recoñecer un atisbo de lucidez no guionista desta ‘boutade’, xa que o detective intuirá que aquel roubo do cuadro podería estar vencellado coa ausencia do marido. De feito, o visionado da cinta grabada pola cámara ofrécelle a estrafalaria tese de que o ladrón sería o propio crítico desaparecido; novamente é lamentable que o autor incida de forma tan pouco escrupulosa en detalles tan miserentos que non buscan máis que a denigración persoal. O relato do visionado ben podía ter aforrado a flacidez das carnes, a verruga da illarga, as unllas tiñosas… Como dicimos, este crítico non caerá na provocación gratuita e bastarda deste aprendiz de escritor, que tería moito que aprender da contención do estilo, da serenidade da narración, no canto de deixarse levar por ramalladas de cursilerías inzadas de retruécanos e mixiricadas. 

Para explicar aquela imaxe estrafalaria, o autor fai ir ao detective a terras catalanas, onde este descubrirá que, nefecto, o castelo era alugado para rodar películas digamos ‘de adultos’, en lizgaira expresión digna de mellor contexto. Segundo o que terían contado as testemuñas, o autor do roubo sería un actor, xa maduriño, novo no mundo da pornografía, que teimara por participar nunha bacanal que sería filmada no salón do castelo. Ben pronto se viu o engano deste actor que, no medio da escena principal da película, na que participaban oito homes e catro mulleres, púxose en pe, correu para a parede, dependurou o cuadro e saiu a correr escaleiras abaixo, botando a perder todo o material, parece ser que de calidade, filmado ata o momento.

O detective, facéndose pasar por policía, pediu examinar as roupas do ladrón, abandonadas de xeito tan desairado, e atopou, garimosamente gardada nun sobre, unha misteriosa carta escrita en 1885. Na misiva, escrita en inglés, un home chamado Leighton ofrecía a unha persoa “who desired to possess one of my works” un cuadro que ven de rematar, polo considerable prezo de mil guineas. O detective averiguará despois de vinte páxinas que se trata dun autógrafo do gran pintor Frederic Lord Leighton, un dos máis asoballantes autores ingleses de finais de século, epígono, epítome e epílogo da irmandade prerrafaelita no camiño do modernismo. Na carta, o pintor ofrece a descripción do cuadro que vende, composto por “a figure of a beautiful girl, life size, half length, in an attitude of meditation by a stream”. O detective averiguará que aquel cuadro, titulado “Serenely wandering in a trance of sober thoughts”, fora exhibido en 1885 e, dende entón, se lle perdera a pista  misteriosamente...

‘Querida ninfa, en que divino momento do día locirás máis fascinante, cando te abandonas nos labirintos da expresión máis doce, ou cando serenamente paseas en trance de sobrios pensamentos?’… É evidente que o detective non lera a Keats.

A partires de aquí, a trama avívase; descóbrese que a carta estivera en venta por ebay e fora mercada polo crítico que, atando cabos entre a misiva e o video pornográfico (polo visto, a prodixiosa mente daquel home non apousaba nin siquera cando se desleixaba no vicio), chegara a conclusión de que no castelo estaba, nada menos, o cuadro perdido de Leighton. Pescudou o lugar de grabación e, non sabendo como entrar, fíxose pasar por actor e, aproveitando a confusión hormonal duns e a laxitude postorgásmica doutros, soubo ver o momento para coller o cuadro e sair liscando coma demo que fuxe.

Seguen a pasar cousas e cousas na novela, aínda que sen moito brío nin sustancia. Esculcando nos aeroportos, o detective é informado dun billete de avión a nome do crítico con destino Porto Rico, onde este viaxaría, deduce o autor, para vender o cuadro por un prezo astronómico. Nun grande erro de estructura narrativa, o Vilatoro non explicará na novela por que o ladrón escollera tal lugar. Que se lle perdera en Porto Rico? Para entender aquela iniciativa habería que ter explicado, cousa que Vilatoro non fai porque de parvo non o sabe, que en Porto Rico está aberto o Museo de Arte de Ponce, que se gaba en posuir a obra mestra de Frederic Leighton, ‘Flaming June’, e contar cos máis finos expertos na obra deste autor. Alá foi o ladrón, secomasí, para obter a validación da autoría e conseguir unha venta en óptimas condicións económicas.

Como lle sucede a outras obras de Vilatoro, a novela chega ao desenlace verdadeiramente esgotada de tanto balbordo; despois do clímax dubidoso do roubo do cuadro, a trama déixase cair amoladamente, sen forza, coma quen descende dunha quenlla dorido polas maniotas. Sen moita maxinación, Vilatoro relatará que, finalmente, o ladrón é descoberto e levado á prisión. Como? O crítico desaparecido retornará un día á casa, aportando unha escusa máis ben torpe da súa ausencia, pero non atopará a paz que buscaba. Pouco tempo despois é convocado a facer a crítica dun libro e, do xeito máis banal, termina por recoñecer na crónica ser el o autor do roubo. Este amago de final é, como se entende, completamente desasisado e absurdo, e estraga por completo a novela que, como era de temer, non acada o nivel mínimo para a súa publicación. Afortunamente para os autores, os editores son tan xenerosos coma boubexos.

O libro remataría cun epílogo en puro aldraxe: mentres o ladrón é levado para a cadea, o detective preséntalle ás súas conclusións á fermosa muller que lle encargou o traballo, que ven sendo a esposa do crítico. Nesta escena adoecida, o detective déixase cautivar pola beleza da muller e, despois de húmidas páxinas cheas de insinuacións, a parella mergúllase nunha noite arrebatada de sexo comentada, na sagaz escrita de Vilatoro, con todo xénero de procacidades. E por aquí xa non paso. O leitor non verá este final; ven a ser secuestrado pola autoridade xudicial en resposta a unha petición que non tiven máis remedio que plantexar; xa está ben, por favor. Na vista xudicial onde se ventilou, que fermosa palabra, a miña petición, o xuiz parecía estrañado. ‘Por que se sinte aludido, meu querido señor, por esta noveliña? Que lle importa que falen de cuadros, ladróns, mulleres fermosas e adulterios?’. Eu estaba pampo; o xuiz non parecía disposto a darme a razón! Pero é que non entendía nada? ‘Señor xuiz, por favor, non pode permitir ese final, a miña muller con ese home, por Deus bendito…’. O maxistrado retrucou: ‘pero a protagonista non é a súa muller, non si?’. Eu xa rinchaba de carraxe: ‘claro que o é, señor, a miña muller é a esposa do ladrón, como quere que llo diga?, a miña muller é a esposa do ladrón’.

En fin, xa o ven vostedes, para ver estimada a miña demanda tiven que confesar ao xuiz ser o autor daquel delicto, ser o ladrón daquela marabillosa xoia perdida. Conseguín o meu obxectivo de que non se publicara nada desta infamia pero, se queren que lles diga a verdade, nestes precisos momentos, cando estou a agardar que a policía veña por min, ese final secuestrado retorna unha e outra vez á miña cabeza a me atormentar cruelmente.