Nunca tiven moita esperanza, nunca quixen facerme ilusións. Optei por no te
ter. Preferín acubillarme na beira do teu contorno, contemplar a túa beleza
prohibida. Hai tres anos que te coñecín, nunha cafetería de Praga ateigada de
xente baixo un insufrible balbordo dos cristais e culleriñas que o camareiro
remexía coma agullas metálicas que me furaban os miolos. Nin pensei que
mirarías para min… Daquela, eu era o famoso doutor Cinza, o innombrable señor
Fausto, a persoa máis abretemada da nosa fachendosa multinacional con milleiros
de operarios espallados polo mundo adiante. Dende o meu despacho con paredes
escuras, simplemente agardo.
Teño un traballo de fume e lume; despois de dous ingresos hospitalarios por
desarranxos cardíacos, o Consello acordou darme un descanso e mandoume seis
meses a Chequia para montar o noso departamento de servizos administrativos.
Agradecín o nombramento igual que agradezo poder respirar todas as mañáns.
Apenas cheguei, presentáronteme naquel bar, miña rapaza perigosa, pero non te mirei.
Seguín a falar con algún outro, que sei eu, algún técnico local que debeu de
pagar os cafés. Xa foramos presentados pero te ignorei porque en realidade non
te vira, ata que, non sei moi ben como, a miña mirada relampou un esguello
estraño e atopou os teus ollos transparentes mirándome de fito en fito,
loitando entre o desprezo, a curiosidade e o temor. Optei por non namorarme.
Un día preguntáchesme: ‘é certo que o teu despacho en Nova Iorque tiña as
paredes negras?’ Mireite e mergulleime na lagoa azul e verde daqueles ollos que
afogaban. ‘A verdade é que si’, contestei, ‘pero non me importaba; estaba no
andar trinta e nove e o despacho recibía luz dabondo. De todas as maneiras, non
precisaba moita luz para nada’. Non preguntaches máis porque o resto xa o
sabías. Sabías a que me dedicaba, sabías que para cando chegaba ao despacho
negro, o meu ordenador agardábame cunha lista imprimida de cinco, sete, dez nomes…
Nome, idade, dirección, país, falecidos sen fronteiras, mortos da miña empresa
globalizada, activos ou xubilados, que finaran aquela noite. A miña impresora,
golfaldo de vagar o nome dos chamados, era a porta do inferno. En fin, ese era
o meu traballo: recoller a lista coa identidade dos falecidos e tramitar a súa
despedida institucional. Pensarías que era unha laboura doada: centro de flores
para os operarios, guirlanda para os técnicos, coroa para os enxeñeiros, coroa
especial para os directivos, preparar unha cartiña para a familia e unha
comunicación interna para o departamento do defunto; chamar á floristería, achar o tanatorio, localizar un
transporte… así pasaba a miña xeira. O pior era a orla, a decisión de escoller
o lema da orla dourada, ‘a túa empresa non te esquece’, ‘os teus compañeiros
sempre te lembrarán’, coa delicada obriga de ser orixinal e ao tempo uniforme,
non fora que un viúvo se queixara de que na coroa daquel outro puxéralle unha despedida
máis sentida que na súa. Perde coidado, meu home. Todas as orlas son iguais de
sentidas. Levaba nas costas en torno a un milleiro de mortos cando o meu
corazón se baixou en marcha. E atopeite.
Non sei se te namoraches de min, tanto ten. Por fortuna, o noso amor era
imposible; quen quere casar cun enterrador? Apreciei os teus esforzos por
achegáreste a min, o teu sorriso, o teu cabelo nos meus soños. O traballo en
Praga era aburrido e deprimente, e día a día ti eras o único motivo para ir
traballar: verte, falarte, transitar nun amor contemplativo mais non inocente.
Fomos máis que amigos, pero nunca traspasei a liña de fondo. De te bicar,
perderíate máis cedo ou máis tarde. Ademáis, ti estabas casada, e non darías
ningún paso en falso; eu si que o daría, que tanto me tiña, pero non o dei. Importábasme
de máis. Creo que non o entendiches.
Un día contáchesme que a túa irmá se namorara dun francés que coñecera en
Bratislava, lembras? Todo era un conto, unha mentira, pero caín dondamente,
como caen os inocentes nun pecado de candidez. ‘Namorouse, pódelo crer?, pero a
miña irmá non sabe dicir cousa en francés’, dixéchesme rindo. ‘Éche un gran
problema, porque o home non sabe palabra de checo’. Adoraba a forma que tiñas
que aventar as guedellas polo ar cando rías. ‘Penso que ti e máis eu
podémoslles axudar’, comentaches abaixando un pouco a voz. ‘Pois non imaxino
eu…’
‘Non é complicado’, dixéchesme, ‘eu escríbote algo en checo e ti tradúcesmo
ao francés, así a miña irmá lle poderá dicir cousas bonitas ao seu home na súa
lingua, que che parece?’. Antes de contestar collíchesme a man, convertindo a petición
nun prego irrexeitable. Foi a única vez que me tomaches da man. Aquela mesma
noite mandáchesme un ‘whastapp’ en checo, ‘hola, canto tempo levas vivindo en
Bratislava?’. Traducino ao francés e mandeicho de volta. O día seguinte, outras
mensaxes, ‘tes familia en París?’ ‘cando me levarás a Francia?’ ‘gústasme
moito!’. Sempre sen saúdo nen despedida, durante aqueles meses mantivemos unha
conversa estrafalaria, intercambiando mensaxes en dous idiomas finxindo que eran
conversas entre outros. Un día non me pediches unha tradución; puxéchesme: ‘algo
bonito para un día de choiva’; contesteite en francés ‘baixo a choiva abóndame
o teu sorriso de trigo’. Todo era tan absurdo e naïf… Supoño que adoraba
enganarme a min mesmo.
Pasaron os seis meses e regresei a Nova Iorque, ao meu despacho de paredes
negras; por algunhas semanas mantivemos o contacto. Quen lera as nosas
conversas pensaría que a túa irmá demandaba ao seu amor: ‘ven vivir comigo’,
‘fagamos unha toulada’. A situación era deliberadamente confusa, ata que o mes
pasado mandáchesme aquela mensaxe…
‘Miluji tĕ’
Ámote. Simplemente. Xa non era a túa irmá, xa non valía máis o conto dos
namorados. Durante meses mantiveramos conversas de amor baixo un disimulo
forzado, pero o teu último encargo facía imposible seguir. A porta estaba
aberta diante de min e decidín seguir co engano, non sei porqué, supoño que para
me finxir unha ilusión de amor entre estas paredes miserentas. Contesteite.
‘Je t’aime’
Non volvín saber de ti.
Onte recibín unha visita inesperada. Stephan, o noso xefe de seguridade, quixo
falar comigo. Entrou no meu despacho negro, pechou a porta negra, sentou e contoume
unha historia negra e adoecida: o teu marido vira as nosas mensaxes e matárate.
O teu corpo ven de aparecer no bosque de Karlštejn, baixo unhas pedras, miña
querida amiga de cabelos roibos. A policía garda o segredo e aínda non detivo ao
culpable porque anda na procura de probas. Entrementras, o asasino conserva o teu
móbil e contesta por ti, finxindo que vives. Por que mo dis? pregunteille a
Stephan. Mirou á miña impresora e dixo ‘quería que o souberas antes’.
Ergueuse, abriu a porta, saíu e marchou. Dende entón, non son quen de facer
nada; sentado diante do meu ordenador, agardo. Agardo o teu nome na bandexa da
impresora, agardo que veñas a min. Encargareite unha coroa especial. Chovía na
ponte de San Carlos e tiñas os ollos de mar baixo guedellas de trigo húmido;
soñei bicarte. Áchote de menos, miña rapaza. Mesmo agora, na miña agonía,
mandeite ao móbil unha mensaxe desesperada, coma sempre en francés. ‘Tu me
manques’. Non podo deixar de chorar; non te podo maxinar morta nos cómaros de
Karlštejn.
Veño de recibir a túa resposta: ‘Chybiš mi’. Ti tamén, meu amor, ti tamén
áchasme de menos…
