A viaxe

Luns. Mencer. Rutina de milleiros e milleiros de menceres, todos iguais, todos esquecidos. Subo ao vagón entre a preguiza e unha vaga lembranza de sabas revoltas, café quente e bicos mornos de despedida. Sempre é igual. Aquel día o tren viña ateigado de xente, coa que me cruzo acotío os típicos xestos de indiferencia. Unha grea indiferenciada, grisalla, que comeza a semana poñendo no horizonte a esperanza no aburrimento. Aquel día, unha mañán calquera, tiven sorte e atopei un sitio no que adurmiñar, camiño do traballo, arrolado polo murmurio das travesas.

Un móbil cambiou a mañán; o seu timbre insistente fíxome abrir os ollos. O home sentado canda min buscaba con urxencia nos bolsillos. O son ía en aumento, subindo o nivel da alarma, def con catro, def con tres, def con dous. Ao final, atopouno. Na miña inocencia, pensei que o problema rematara.

‘Bos días, princesiña, ¿qué tal pasaches a noite?’

Na miña mente, comecei un argumento de prohibición dos móbiles; nos trens, nos autobuses, nos espazos pechados… mesmo coma os cigarros. Se o fume de herbas, exhalado coa súa prebe de nicotina, fai dano ás persoas, cánto máis dano o fai o fume de verbas, exhalado en público co seu pringue noxento de risiñas, saloucos, gargalladas, sorrisos, sospiriños do ceo e demáis parvadeiras. Cando viaxo, quero descansar, máis nada.

‘Non podo ir, miña rula, ben quixera. Estou… chegando a Barcelona’.

Nun arrouto, volvín abrir os ollos; ¿equivocaríame? A xanela tranquilízoume cunha paisaxe coñecida: casas de Entrevías, Torrespaña, catenarias de Atocha, camiño de Chamartín. O espazo é relativo pero, aínda así, non, non estaba chegando a Barcelona. Ah, a viaxe comezaba a ser interesante. Loitei comigo mesmo para simular o meu alborozo; sen mover un músculo, volvín pechar os ollos, abrindo de par en par o pabillón da orella dereita, convertido na antena que retransmitía unha inesperada representación.

‘Xa o sei, princesa, pero non podo ir todos os días a verte. Cousas de traballo. Onte á noite avisáronme e collín o tren, o primeiriño de todos. Moita me amola, muller, pero xa nos veremos, non te preocupes’.

Un divertimento inesperado. O tren parou en Atocha; as portas do vagón abriron con estrépito, os altofalantes voceaban confusos anuncios, con acento madrileño…

‘Non te escoito nada, miña nena. Sí, o tren parou, estou en Tarragona’.

Seguín durmindo; ou finxindo que o facía. No meu maxín, un recendo a mar inundou o vagón; unha bafarada de brisa mediterránea trasladoume de novo ás praias do verán, naquela Tarragona de mofa, e deixeime ir dacabalo das fantasías do meu acompañante. Saíndo do campo de Tarragona, os meus soños liscaron naquel tren cara a levante, camiño das hortas do Vendrell, dos vellos campos abertos do Penedés, baixo unha lixeira melodía de cotovías e violonchelos. Por un momento, fun na néboa do mentireiro, agardando máis sorpresas naquel vieiro inesperado…

‘Esta semana téñoa moi complicada, miña rula. De Barcelona marcho a Niza, e logo a Paris…’

Barcelona, Niza, Paris… Saíndo de Atocha, o tren embocou o túnel por baixo do Paseo do Prado, pero abondaba o desvarío daquel home para levarme nun tren camiño de París, sin me mover do asento. O meu acompañante, se cadra na sospeita, foi baixando a voz.

‘Non te evito, miña nena, pero… ¡Cómo dis que non te quero! Claro que sí, pero… …e todos os días que fun verte, non contan, non? E todos os dias que tiven que madrugar para chegar cedo a túa casa, antes de vir traballar, para probar os mellores almorzos de Madrid, non mo valoras? Miña parrula…’

A conversa, que eu escoitaba en monólogo, tornábase noxenta por momentos. Os mellores almorzos fainos a miña muller, pensei, queixo do Cebreiro con marmelo, torradas de pantrigo con picual …non sendo que o home se refira a outro tipo de almorzo, en pura metáfora, con máis carga de mel, dozura e, por suposto, picante a granel. Odio estas blanduras de corpo e mente; pero, como son un cotilla, fiquei a escoitar, mentres o outro baixaba a voz aínda máis.

‘Se por min fora, rapaza, xa sabes que iría todos os días, pero non pode ser. Algún día… Non sei, xa sabes, é perigoso. Calquer día… pasa algo’.

Calquer día pasa algo. Unha frase marabillosa que, na súa redonda perfección, encerra o misterio do futuro, o cerne da nosa esperanza, o sentido da vida. Pero se aquela frase do meu acompañante esquivaba o linde da obviedade e dicía algo de interese é porque, como sabemos, na maioría dos días non pasa nada; e acomodados da cálida rutina deste carrusel valeiro, apenas a posibilidade de que algo ‘pase’ --aínda que non se quede connosco, que veña e que se ‘pase’--, vívese coma un risco intolerable, ou cando menos incómodo. A vida ten que ter algo de incertidume, de nostalxia do non vivido. Bla, bla, bla… Isto é un discurso que teño moi ben aprendido; o malo é que non sei se creo nel; non debería frivolizar sobre as supostas inconveniencias dunha vida ausente, porque calquer día… O home seguía a falar, e xa non era un descoñecido; era o meu camarada, o meu amigo, porque a amizade consiste en iso, en compartir un segredo; de feito, estábamos a compartir tamén unha viaxe fantástica.

‘Non lle dixeches nada, non? Isto non pode continuar así. Non sigas, por favor. Quérote, pero… Hoxe non podo ir, de verdade; ¡se estou chegando a Martorell!; non podo falar, de verdade, hai xente…’

O tren saía do túnel, perto de Chamartín, e a luz petoume nas pálpebras; cos ollos pechados busquei os polígonos de Martorell, os labirintos de autoestradas, a ponte sobre o Llobregat. Para seguir naquela viaxe, debía atender a miña orella, non perder o fío.

‘Xa falamos disto otras veces, e agora non podo falar. Non lle vexo futuro a isto, miña nena, mentres non resolvas isa cuestión. Se o teu matrimonio é un fracaso, non sei, fálalle, dillo, cóntalle que a vosa historia foi marabillosa pero que todo ten un final. Non sei, pero non podo aturar esta tensión, miña princesa, non podo. Teño que colgar’.

Abrín os ollos; estaba claro que aquela mañán ía de sorpresa en sorpresa. Sentín algo de pena polo meu amigo, que finxira marchar a Barcelona, agora o sabía, para non atender a súa amante, que adoecía por velo. Liortiñas de parella, amores correspondidos, historias mil veces contadas, mil veces novas.

‘Vale, vale, non chores, non chores. Claro que sí, nena. Chámalle. Si llo dis, vaste quitar un peso de enriba, xa verás. Todo vai sair ben…’.

O meu camarada ergueu de novo a voz, con confianza, pensando que ninguén lle escoitara…

‘En fin, rapaza, solucióname esa teima canto antes, e cando volva da viaxe falamos, vale? Déixote, que estou a chegar. Biquiños’.

E colgou. Un silencio mesto, incómodo, cargado, veu ocupar o lugar da súa parolada. Daquela, escoitei un móbil.

A vibración que sentín na perna veu acompañada por un timbre característico; de toda a miña axenda, aquel timbre estaba escollido, destinado, entregado devotamente a un único contacto. Ela quería falar comigo. Ela quería falar comigo, pero ela nunca me chamaba polas mañáns, que quedaba na casa facendo a cama e recollendo o almorzo. Abrín os ollos sen mover a cabeza. De esguello, vin ao meu amigo respingar e mirar para min de fito en fito. O móbil seguía a soar, co seu tono agudo e metálico, aquel tono que a ela tanto lle gustaba. Queixo do Cebreiro, pantrigo con picual, hortas do Vendrell… A xente do vagón virou a cabeza interrogándome, pero eu non me movía. Soaba e soaba. Pechei os ollos e adurmiñado por aquel timbre sincopado e hipnótico deiteime na colina de Montjüic, mentres o sol novo de outono navegaba sobre un mar inmenso.