O cisne

Cada noite de verán, apenas á anoitecida, o cisne ergue o seu voo. Na chaira poboada de luminarias, a súa figura inmensa énchese de silencio, porque sempre hai silencio no ceo; sempre hai silencio na maxestade. O temoneiro Deneb terma do leme de popa nun voar silandeiro e aberto, intemporal e lixeiro, e pesar de cargar no seu espiñazo de ave co peso de toda a galaxia. O seu perfil abrangue todo o firmamento. Non hai noite. Durmimos acubillados na sombra que proxecta un cisne voando. Na súa viaxe eterna e circular, na ruta marcada polas estrelas, o cisne pasa cada noite a carón de Tarazed; nunca o alcanza.