Capítulo I

Todo foi pola miña culpa. Non debín escoitar o teléfono, non debín coller a chamada, atender o grito de auxilio, ofrecer o meu hombro inútil de madrugada. Non debín tomar o coche e poñerme en marcha apenas para ofrecer consolo a un amigo; supoño que estes son os cargos da amizade, as obrigas que nos impoñemos para sentírmonos máis confortables, máis humanos. As luces dos coches, estos bastardos, quéimanme os ollos; odio conducir de noite. Nunca me gustou. Lembro as noites de facultade, cando metía no coche a unha chea de compañeiros, e iamos de troula aos muiños do Sarela, a cear a Ponte Maceira, a mollarnos os pés a Noia ou escalar de madrugada o Pico Sacro, para berrar dende o cume toda a nosa borracheira, e regresabamos abandonados, durmidos, miserables, rumbosos, cantando naquel coche que conducía eu, pitando a cada luz que se movía, que todas semellaban longas, prohibidas, pero non eran as luces, era o alcohol que nos deixaba midriáticos, pero pitabamos e pitabamos, e a xente nos respondía, e pasabamos uns ratos marabillosos. Ignoro por qué, sendo unas experiencias tan incribles, hoxe apenas me lembro de ningunha delas; non sei de que demo falabamos naquelas noites de farra, non sei que bebiamos, non sei con que rapazas andabamos nin en que locais viamos amencer, que na miña cabeza eran todos iguais de pequenos, míseros e ruidosos; apenas lembro a Rafael, coa súa cabeleira loira e crecha, vomitando pola xanela do meu coche, sen abrir a porta, mentres o resto da basca ría a cachón no asento traseiro. Rafael era o noso comandante, a persoa que decidía, coma proeiro e copiloto, os mellores lugares para a seguinte falcatruada; ‘imos alá’, ‘torce pola pista’, ‘a seguinte pola dereita’… e todo era rir. Noites enteiras iamos pola beira do Ulla a roubar pavías, apañar pementos e tomates, saltar valados de chousas ou rondar algunha rapaza que o Rafael coñecera pola Carcacía, por Vila de Cruces, que sei eu… Moitas veces, nin el sabía onde nos metiamos, e rematabamos en corredoiras, enlamados en pistas de concentración, todos emporcallados pero, como o coche non era del, non lle importaba un patacón. Tampouco me importaba a min, hai que dicilo, que o coche era do meu pai e eu non tiña un peso para o arranxar, se o escarallabamos. Eramos a súa tropa. O Rafael non estudiaba un carallo; tardou oito anos en rematar a carreira pero, cando o fixo, o seu pai meteuno de avogado nunha empresa construtora que tiña, e aí tendes ao inútil de Rafael gañando cartos á esgalla, mentres que a súa brigada, estudiantiños de cumprimento, lambíamos as esquinas buscando unha merda de beca para pagármonos as cuncas de Barrantes polo Franco adiante. Foi facerse avogado e deixar de chamarnos; aínda eu o chamara un par de veces, pero desistín cando o vin, feito un home de proveito, garabata e bandullo, nas páxinas do Correo Gallego nos ecos de sociedade, cando se comprometeu con aquela rapaza, tamén da alta sociedade --ou de tan alta coma el, quero dicir--. Tras un par de anos de perder o tempo en bufetiños infectos, decidín marchar a Madrid, onde me instalei de avogado de lumis e canallas e acadei un certo nome de prestixio. Non sei por qué, pero non teño razóns para gardar un bo recordo daqueles anos de mozo; aínda así, a vida non me encheu de cousas ás que ser fiel, e procuro respectar a miña mocedade, ese estrano tempo de marabilla que che abandona xusto no momento no que empezas a comprobar o seu valor, e cuxa nostalxia nos deixa, a todos, convertidos en adultos perplexos e anenados, ridículos sempre. Por todo iso, non debín coller o teléfono hai un rato, debín deixalo pasar, e así non tería escoitado a voz do Rafael, chamándome dende otro século, dende outra vida, coa súa voz húmida, de vento e frío.

‘Qué tal, rapazote’.

Era o mesmo saúdo que soltaba ao telefonillo, trinta anos atrás, cando quería vir o meu piso de estudante, cando subía cunha rapaza que non podía levar a casa dos seus pais, e pedíame as chaves do sobrado de aluger onde eu vivía, e eu marchaba como Jack Lemmon en ‘O apartamento’, e quedabamos a medianoite no Liberty para me devolver as chaves, pero nunca viña, que lle daba vergoña que lle vira ruborizado e derrotado polo vicio, e mandaba a outro a traerme as chaves. Rafa era un cachondo. Non había outro ninguén que me chamara rapazote, e abondábame escoitar o seu saúdo para saber quen era o raposo que andaba ás xaneiras. Non obstante, nesta ocasión, a súa voz semellaba aínda máis fría, máis dubitativa, máis lonxana; estiven a piques de erguerme da cama para lle abrir a porta, coma se aínda estivera no portal, outra vez máis, cunha nena de uniforme. Pero acordei de seguido; xa non eramos os mesmos rapaces de entón.

‘Rafael? Es ti?’

Trinta anos sen vernos sería tempo dabondo  para xustificar aquela pregunta, pertinente mais inútil. Era el. Non dou moitas voltas.

‘Teño que verte, meu amigo’.

‘Cando queiras.’

‘Podes vir… agora?’

‘Agora? Onde estás?

‘En Santiago’.

‘Eu estou en Madrid, Rafa.’

‘Xa o sei, xa o sei… Verás, e que estou só, e non sei qué facer; a miña filla desapareceu, non sei onde está; marchou á noite e… estou asustado, non sei, pero se non podes vir…’

‘Desapareceu? Cantos anos ten?’

‘Alba? Vintecinco anos’.

‘Non te preocupes, andará de festa, non serás ti agora o pai da agonía, non si?; e a súa nai?’

‘A súa nai deixoume hai anos. Dime, non podes vir?’

‘Pero non te decatas que a nena vai aparecer? Estáte tranquilo, anda’

‘Se cadra non aparece, de verdade, a Policía ven de chamarme hai un anaco’.

‘E qué che dixeron?’

‘Que fora á comisaría, urxentemente, aí, a Rodrigo de Padrón’

‘E iso qué ten que ver coa rapaza?’

‘Ai, sempre fuches igual de lento, rapaz! Preguntáronme  se era eu o pai de Alba. Algo lle pasou. E a voz do policía… Por favor, ven; necesito un amigo. Vanme dicir calquer cousa, e non estou preparado’.

‘Dacordo, irei, non te preocupes. Tardarei… cinco horas; chegarei de madrugada’.

‘Non sabes cómo cho agradezo, amigo’.

‘Non te preocupes; non será nada, xa verás’.

‘Dacordo; espérote na comisaría’.

 

Asúmoo: foi pola miña culpa. Non debín coller o teléfono, pero a situación era grave. Sexamos sinceros: si a policía lle dixo que fora a comisaría, non é porque a nena aparecera caneca nunha rúa do Ensanche; é algo moito máis grave. Erguinme da cama, vestinme as escuras e, xa barbeado, din un bico de despedida a Sonia, que rezongaba na cama.

‘Teño que marchar a Santiago’.

‘Pero que dis, home?’

‘Chamoume un vello amigo. Ten un problema urxente; xa te chamarei’.

‘Chamoute? Quen? A ti? Pero non digas parvadas, ti non tes amigos en Santiago’.

Deu media volta e seguiu a durmir. Collín as chaves do coche e saín da casa. Esa é toda a historia; e agora ando a lidiar nesta estrada do demo con vehículos cegadores, noitébregos, espectrais… ¿Quen irá nestes coches? ¿Terán urxencias coma a miña, virán dunha esmorga vilega, ou andarán para o traballo? Viaxes de ida ou de volta? Nin idea. O máis seguro é que moitas destas luces nin vaian nin volten de lugar ningún, que sexan apenas santacompañas de traxecto morto, xente que anda na busca, de aquí para alá, sen parar nunca en ningures. En parte eu son así: nacín nun sitio, estudiei lonxe, traballo lonxe de lonxe, e morrerei, supoño, lonxe de lonxe de lonxe. Se a vida é un retorno, como dixo o poeta, a miña é un fracaso. É certo que, polo camiño, non deixei moitos amigos, pero algún pode que si. Por máis que ela non estea de acordo, teño a Rafael por un amigo; non tanto por mérito meu, senón na honra da época na que nos coñecimos. Sonia foi inxusta comigo; non pode entender que, nun momento de desespero, Rafa recorde ao seu vello camarada e, precisando unha compaña que lle reconforte, non lle valgan as amizades de conveniencia que ateigarán o seu chaleciño de verán, e queira contar con aquel vello amigo que tanto lle axudaba cando era mozo. Non é complicado entender. No fondo, penso que Sonia non me valora. E dame tanta preguiza valorarme a min mesmo… Velaí o único relevante: de todos os seus amigos, Rafa chamoume a min. Agora eu son importante para el; estou a facer unha lonxa viaxe porque este home me necesita. Por máis que Rafa o estea pasando mal, temendo a probable mala noticia que lle agarda, a miña vanidade vese reconfortada por este recoñecemento: chamoume. Cando novos, a súa tropa obedecía as súas ordes, pero nunca nos sentimos queridos por aquel xefe de batallón, que nos botaba do piso para fender somieres sobre lombos de mociñas. Agora, trinta anos despois, abandonado de todos, resulta que eu, un dos seus oficiais, está no primeiro lugar das súas amizades, na ‘pole’ das preferencias. O tempo estame a pagar unha débeda a longo prazo; ¡qué equivocada está Sonia! Chamoume; e se Rafa únicamente tivera unha chamada, se por calquer motivo soamente poidera comunicar cunha persoa para lle trasladar a anguria que lle produce a noticia da probable morte da súa filla e para buscar un hombro no que chorar, penso que eu sería o destinatario. Se só tivera unha chamada, digo, como lles sucede aos detidos. Claro que se estivera detido non chamaría ao seu querido amigo de infancia; chamaría mellor a un avogado, e a poder ser barato, que menudo é o rapaz... En realidade, o cabrón do Rafa citoume na comisaría, e eu son avogado, pero isto non ten nada que ver coa historia. Nada que ver. Nada. Nada.