Néboa

Néboa, néboa e frío. Arrefecido, cúbrese co carrapucho e mete as mans nos bolsillos, no fondo máis fondo do fondo dos bolsillos, meu amigo. Coma outras veces, camiña á casa conducindo a patadas unha lata de refresco. A súa respiración é néboa, néboa o bafo exhalado naquela tarde de inverno. No fondo do fondo, a man atopa o que buscaba: unha canica, dúas, tres, catro… Pero el tiña sete. Miserable! O cabrón do Carballo, o do quinto curso, é un ladrón, apañáralle as súas favoritas. Saca as boliñas do bolsillo para as mirar á luz dunha farola. As súas sospeitas confírmanse: faltan as máis belidas, aquela coa banda de nácara, aqueloutra co fío marelo e preto, outra que lle regalara unha nena moito tempo atrás… Gárdaas, preme os beizos e chora.

Chaman ao telefonillo. Unha fermosa muller loira sae da cociña a toma o  auricular. ‘Es ti? Sube, anda, que xa me tardabas’. E a muller, meu amigo, sorrí ao aparato como se o outro poidera ver a súa beleza en sorriso, dorna aberta navegando entre guedellas desleixadas. Volve á cociña e agarda ata escoitar o pechar da porta. Blam! O portazo ven seguido de apresurados pasos á cociña. ‘Mamá, mamá, o Carballo rouboume as canicas no colexio…’ A muller revira a mirada cun xesto de estrañeza. ‘Pero que estás a dicir…’ ‘Mira, mira’, responde, sacando do fondo máis fondo do fondo catro canicas, e falta aquela coa banda de nácara, aqueloutra co fío marelo e preto… ‘No recreo tíñaas todas, mamá’, chora entre saloucos, ‘e agora xa non as teño’. A fermosa muller loira bota unha man para a boca, recostándose sobre a encimeira coa mirada perdida. ‘Estásme a falar en serio?’ ‘Si, mamá. Non quero volver a ese colexio; rouban aos nenos. Non me leves máis, por favor, non quero’. A muller, meu amigo, tapa os ollos coas mans e sae da cociña chorando.

Hai moitas maneiras de quitarse o abrigo. A súa preferida era esta: entra na habitación, solta as mangas, tira do corpo para atrás e, xa desprendido, fai unha amasadura coa prenda e, unha vez convertido o abrigo nunha bóla amorfa, guíndao con forza sobre a cama. Nesta tarde de inverno volve facelo unha vez máis, pero a pelota do abrigo non debía de estar ben feita, que o bolsillo se abre, meu amigo, e catro canicas, as que lle deixou o ladrón do Carballo, roulan boureonas baixo a cama. Pérdeas coa vista. Que horror! Déitase no chan tentando recuperar ás apalpadelas o resto do tesouro… pero apenas atopa unha canica. O resto? Preme de novo os beizos. A desesperación invádelle o corpo; quere chorar pero non pode. Demasiada perda para un so día. Ábrese a porta do cuarto; era un rapaz que non coñecía de nada. ‘Que fas’, dille o outro. ‘Apañando as canicas, que se me cairon, pero soamente atopo unha’. O outro encolle os ombros e marcha.

Descálzase con urxencia e métese na cama. Tápase a cabeza toda e respira con forza, cunha agonía insólita; pasado un tempo, vai acalmando. E daquela advirte que alguén senta na cama. Mira de esguello entre as sabas e recoñece aquelas guedellas douradas, aquel sorriso infinito, meu amigo. Unha man acaríñalle a cabeza. ‘Non pasa nada, non pasa nada’. ‘Pero mamá, onte gardaba sete canicas e agora non teño máis que unha’. ‘Non te preocupes por iso, descansa’. O seu sorriso cobre todo o ceo, meu amigo, alá enriba rodeado por unha choiva de cabelos loiros. ‘Non pasa nada, descansa, durme, meu ben’. A boca descende convertida en beixo para bicar a frente deitada. ‘Durme, durme, paiciño; durme e soña, meu vello’.