O salto

Brais abriu a pequena cancela para entrar no recinto da piscina. Unha calima quencida abafaba o ambiente. Descalzouse e dirixiuse cara á cabeceira do trampolín, dando toda a volta polo linde da auga, tremelicando de frío polas chapicadas dos rapaces. Era unha piscina grande, aberta, profunda e azul, na sombra dun trampolín excesivo, con tres andares en balcón e unha atalaia sobranceira para os temerarios. Tras chegar á cabeceira, colleu coa man esquerda o pasamáns metálico da estructura, ríspeto, mollado, xélido, núo, incómodo, e mirou para enriba na procura do desafío. Un desapiadado sol enxergábase entre os piares abertos do trampolín infinito para lle bater nos ollos. Pisou o primeiro chanzo e, tras respirar fondamente, tomou un ritmo, calmo pero sostido, para ir subindo a escaleira mentres un remuiño de nenos e maiores rebulían coma un enxame, adiantábanlle a cobadazos e esbaraban entre risos buscando o mellor lugar para guindarse á auga. Foi ascendendo moi de vagar ata a atalaia superior; non había ninguén. Unha lixeira brisa enguedellábaselle nos nocellos. Achegouse á plataforma e asomouse; alá lonxe, abaixo, un rectángulo azul. Deu dous pasos para atrás, e deixou que a brisa xogara entre os seus pés núos.

Un mozo apareceu de súpeto, axitado, mollado por enteiro. Parou de contado, sorprendido, ao ver a Brais. Este recuou aínda máis e tentou un xesto de cortesía, breve pero claro, permitindo que o bañista enfiara a plataforma. O mozo camiñou cara o precipicio e saltou abrindo os brazos en cruz, cara o azul que lle agardaba arriba e dez metros abaixo. Foi un fermoso salto, ingrávido, alto, erguido.

En realidade, o salto é sempre un fracaso; o salto, o devezo de subir, a miragre de voar, a promesa de Ícaro… sempre se remata por cair, nunha previsible liña en vertical de chumbo que non ten misterio ningún. A teima por repetir o fracaso, e saltar unha e outra vez, amósanos o poder indómito dos soños.

Brais adiantouse de novo sobre o abismo; demasiado alto, demasiado lonxe. O corazón petáballe con forza abríndose camiño pola gorxa. Un pouco máis perto, máis perto, un pasiño. Xa tiña os pés na mesma arista, os dedos en gadoupa sobre a nada, a brisa en pentagrama. Nada. Recuou de novo. Outro saltador apareceu na escaleira e Brais baixou os ollos e retrocedeu, permitindo o paso a aqueloutro máis atrevido. Alá embaixo, alguén que tomaba o sol advirtíu finalmente a súa presencia, unha sombra na plataforma que ameazaba con saltar, que tan pronto adiantaba o xesto como retranqueaba a intención. Tras algúns comentarios dispersos e desfiados comezaron a mirar para o alto, buscando a silueta de Brais, calibrando a súa situación. Despois duns minutos, todos os asistentes, mollados de cloro e sol, estaban pendentes de Brais, que teimaba por permanecer alá, sen baixarse do alto, agardando o pulo misterioso de vontade que non daba chegado.

Media hora máis tarde, todos os saltadores sabían de Brais, e algún deles subiu ata o alto do trampolín apenas para ver a súa figura doente, que pendulaba corroído pola dúbida. Unha vez máis e outra, Brais achegábase ao borde do aire e facía por saltar; non podía. Un saltador que agardaba nun trampolín inferior atendeu con coidado os xestos de Brais, e soamente cando este turrou para atrás, unha vez máis, foi cando o saltador, vendo vía libre, se lanzou cara a auga. Brais adoecía por saltar pero non podía. Sobre os pés inmóveis, o seu corpo abaneábase diante e atrás nunha cadencia hipnótica, aventada por unha brisa misteriosa.

Xa ninguén saltaba á piscina sen mirar antes cara el. Todos atendían cada paso que daba; mesmo as persoas que se metían na auga sen saltar, baixando os chanziños da piscina, tamén buscaban antes a súa figura. Un pouco para diante, outro para atrás. Brais cruzou a mirada cun saltador que, metros abaixo, estaba disposto para o salto; Brais fíxolle un aceno de permiso, porque o seu salto aínda non parecía estar maduro. O saltador respondeulle cun lixeiro xesto de cabeza para de contado tirarse á piscina.

A xente andaba intrigada pola figura daquel que amagaba, alimentando no recinto un silencio serio, graúdo e mesto entre murmurios inaudibles. Comentaban, predicían, maxinaban, preguntaban, non se sabe de certo, pero unha confusa inquietude se espallaba entre todos os presentes. Na tarde abrasada polo sol, os bañistas comezaron a sentir a friaxe da empatía por aquel que estaba no alto, un estrano e insólito respecto cara a aquel que dubidaba.

Na morna trivialidade dunha piscina de verán, alguén adoecía á vista de todos por un conflito interior. De forma insospeitada, entre toallas e pingas derramadas, contemplaban a loita primixenia entre a prudencia e o desexo, o soño e o medo, o salto e a caída.

Segundo pasaban os minutos, cada vez eran menos os saltadores que se aventuraban a subir á plataforma superior, e aqueles que o facían, antes de saltar, inclinaban a cabeza diante de Brais, como buscando unha mirada que Brais, atreboado, non erguía do chan.