O previsto

‘Todo foi conforme o previsto’. Chove con forza cando saes do hotel arrastrando a maleta coa dereita e termando do paraugas coa esquerda. Chove co escuro sarcasmo da choiva cando cheira a túa anguria. ‘Vaste foder’, diche a auga sobre a cabeza. ‘Volve a casa, puta’. ‘Espero que tivera unha boa estancia connosco’, o sorriso da recepcionista mentres che achegaba o datáfono. Arrastras a maleta. ‘Todo foi conforme o previsto’, contestaches. Vas chegando ao coche. Terás que abrilo, coller as chaves, con que man? Pensa, rápido, con que man? Que soltarás? A dereita, a esquerda? A maleta, o paraugas? Segues a andar. Pensa! Acorda! Paras diante do coche, estás parva? Que fas? Soltas o paraugas, que sae chimpando pola veirarrúa abaixo; a túa man esquerda abre o coche, ergue o portón do maleteiro, garda a maleta e pecha o portón para botarse a correr rúa abaixo, xunto coa perna esquerda, a perna dereita, todo o teu corpo! na procura do paraugas perdido, buscado cunha devoción insólita, cun desacougo infinito, coma se foses a nai do paraugas, coma se o paraugas che fose un neno de teta espantado, un xatiño con varillas espetadas no lombo fuxindo de seu banderilleiro. Que che importa a ti o paraugas? Pero a anguria montou tenda na túa gorxa e todo te electriza, derruba e vence. O paraugas foi parar ao pé dun semáforo, rompido e desarbolado, abandonado co seu garfo abaneándose inútilmente en súplica, e das media volta deixándoo quedar. Chegas de volta ao coche, arrancas e marchas. ‘Todo conforme o previsto’. Conduces fóra da cidade e enfías a autoestrada. Apenas dous meses antes fixeras o camiño de ida, dous meses? Parece que pasou un ano dende que te chamou, e agora regresas e pechas o paréntese. ‘Ven, por favor’, e fuches sen preguntar a ninguén, sen pedir permiso; total, quen cho ía dar? Dous meses e xa non lembras como lle dixeches ao teu marido que liscabas, que tiñas unha obriga inexcusable, unha débeda de amor, que marchabas a vivir con Antonio. E agora regresas nun coche sen gasolina. A luz de aviso aínda non se acendeu, pero xa estás preocupada polo carburante, pensando se parar na próxima estación de servizo, ou aínda non, non paga a pena que a luz… Pasas a desviación da gasolineira, que aínda tes dabondo… pero o corazón dache un aviso. ‘Agora non atoparei outra, ficarei abandonada no medio do camiño, baixo a choiva, teño que dar a volta…’ Onde darás a volta nunha autoestrada? Por que non paraches? Agora estás condenada a tirar para diante e algún sitio atoparás, pero non hai, agarda, xa verás, a luz de aviso acéndese, premes os beizos, ‘vou ficar sen gasolina’, empezas a chorar moi de miúdo, segues na estrada, cento vinte, avanzando como avanzaches en sentido contrario dous meses atrás, unha vida, correndo aos brazos de Antonio, que morría. ‘Ven, por favor’, tantas veces cho dixera no pasado, tantas veces o escoitaras na boca do teu amante, nos segredos das noites arrincadas ao calendario, agochadas tras coartadas imposibles. O teu amigo, o teu compañeiro, o teu amor, mentres o teu home adurmiñaba diante do televisor. ‘Marcho’, dixeches na casa, ben o podías ter dito tres, catro anos antes, cando a estrela de Antonio comezaba a brilar na constelación do mencer. E agora, esgotada a luz da estrela no solpor, coa lúa en cancro, retornabas ao teu pasado. Segue a chover mentres subes o porto; arrefece, a choiva convírtese en saraiba, empeza a nevar, ‘non pode ser, non levo cadeas, terei que parar, non teño gasolina’. Tampouco non chove tanto, pero seguro que despois empeorará, pensas entre sonoras arritmias, levas o corazón en cadencia de tres por oito, extrasístoles a ritmo de muiñeira. Non pasa nada, pensas, pero o teu corpo agoniza sen motivo ningún; sábelo, pero non podes facer nada, non podes evitalo. Gasolineira en quince kilómetros, non chegarei, claro que si, claro que non, claro que non. Antonio chamábate ‘claro que non’, lembras sorrindo, ‘es unha pesimista’, dicíache. Un pesimista é un covarde a quen non lle importa estar equivocado. Antonio era optimista, ‘non morrerei’, dicía. Velaí o seu optimismo. Recordas cando che veu visitar ao hotel, xusto a carón da súa casa, ti recén chegada, e apertaches o seu corpo ferido. Xa non era el. Era un home en despedida, pero ficaches con el aquela tarde e durante os dous meses que vos foron dados. A súa muller sabía, maxinaba, permitía, ignoraba as aventuras de Antonio… non tes nin idea, non che importa. Nunca a viches neste tempo, nen sequera no tanatorio, onde fuches cuberta de sombras, coma unha sinxela coñecida que non saudou a ninguén, non sendo ao difunto da caixa, e do tanatorio ao hotel a pechar as maletas. Dez kilómetros para a repostaxe, se cadra chegas. Pon algo de música, non sei, a radio, algún vello CD que teñas esquecido pola guanteira, algo para cantar en grito e coas xanelas ben abertas. Ai, chegarás, chegas á gasolineira. Paras, baixas do coche no medio dunha treboada de auga e xeo, compras unha lata de Red Bull e, por que non, un disco de ABBA, que absurdo todo. Pensas en comprar cadeas para a neve, pero ao final desistes. Desistes porque no fondo non queres abandonar a túa agonía; queres seguir cebando a túa inseguridade, fornecendo o teu desacougo, esas ráfagas de señardade inmisericorde, esa morriña masoquista que te consume. As angurias son tóxicas, pero polo menos acompañan. Subes ao coche e segues camiño á casa; pensas poñer o disco de ABBA, pero de súpeto xa non tes azos nin para termar do disco. Segue a nevar, e pensas se non sería mellor ter comprado as cadeas; todo o malo que che pasa é pola túa culpa. O mal de Antonio, non; ou se cadra si. Foi un desastre non calculado, imprevisto. Chegas ao cume do porto e comezas o descenso. Nun ratiño deixa de chover. A néboa da meseta faite moderar a velocidade; o coche non ten luces antinéboa, malpocada. Outra vagarada quente súbete pola gorxa, alguén che dará por atrás, alguén que non te vexa esnaquizará o teu coche e te tirará polo monte abaixo, terra de lobos e raposos, de malas mulleres. A derradeira vez que Antonio pasou polo hotel, tres días antes de morrer, foi a única que che preguntou polo teu marido. ‘Tes algún plan de futuro?’, preguntoute. ‘Estar contigo’, mentiches, pero ben sabías que che estaba a preguntar outra cousa. Hai veces no que o futuro pasou onte, a aínda tes que te sentir afortunada, porque a maioría das persoas pasan pola vida sen chegar a velo diante. ‘Estar contigo’, non podías negarte, non quixeches. Nen sequera foi unha decisión deliberada; foi un pulo inconsciente, un arrebato previsible de tolemia máis ben ordinaria. Marchar con Antonio fora o natural, a actitude derivada da razón das mesmas cousas, coma esbarar por unha costa enlamada; non había decisión no feito. A decisión tería sido ficar na casa e dicir que non a Antonio, negarlle o derradeiro desexo; non puideches tomala. E agora, o teu plan é, no mellor dos casos, non ter futuro. Regresas a casa imaxinando cen escusas, mil explicacions, unha amizade especial, unha doenza mortal, que sei eu, porque o teu home non che vai abrir a porta sen cobrar a peaxe da túa intimidade, así que vas coroando un ramallo de andrómenas que vistan a túa deserción. Non che crerá, pero tanto che ten. Lembras o sorriso de Antonio no derradeiro encontro. Deberías deixar ao teu home, pero pensas que non tes motivo para facelo, non lle odias especialmente; hai un mutuo ignorarse que ven sendo cómodo, dunha irrelevancia morna e sinxela. Non hai amor entre vós, pero aínda hai ruido, os seus pasos dunha habitación a outra, o eco metálico cando toma os cubertos ao poñer a mesa, o queixido da cadeira cando senta, o sospiro do sofá cando se deixa caer ruidosamente. Privada de todo o demáis, aqueles ruidos de silencio son para ti acenos de vida aos que non renunciarás. Lembras a man de Antonio, as unllas recortadas e perfectas, os dedos febles e doridos. A viaxe remata; entras na cidade por camiños transidos, percorres o labirinto de rúas que che leva á túa tobeira; aparcas no garaxe, saes do coche, ergues o portón do maleteiro, sacas a maleta, camiñas ao ascensor, subes á casa, abres a porta, soltas a equipaxe, pasas ao salón, rosmas un saúdo ao teu home, adurmiñado diante do televisor, camiñas ao dormitorio, déitaste rendida sobre a cama e agardas, agardas que pase algo, agardas, agardas en van.