O virus

Mirando como o sol se deitaba entre lonxanos edificios azuis, Manuel preguntouse se algunha vez gustara da casa. Se cadra algún día admirara a cidade dende aquela xanela sempre pechada. Pode ser que nun serán de outono, baixo as nubes laranxas do solpor albiscara un relampo de beleza. Pero hoxe non era o día.

‘Chegaches ao final da lista’, susurroulle unha voz no seu interior. ‘Quédache un derradeiro contacto, Yolanda’. Manuel afastouse da xanela, sentou no sofá e respondeu con preguiza: ‘chámaa’. ‘Agarda, agarda, non o fagas aínda’, retrucou. ‘Está ben, como ti queiras’, escoitou.

O problema non foi a bomba. Se cadra a bomba fixo estalar a pandemia, pero a morte levaba fervendo no pote dende douscentos anos atrás. Nunca se soubo quen fixo estoupar o artefacto sobre Islamabad no ano de 2235; foran os chineses ou os americáns, tanto tiña. Para cando o planeta se quixo dar conta, toda a atmósfera estaba contaminada cun virus letal e humano, demasiado humano.

O colonizador, chamado X-35, era un virus estrafalario cunha incrible capacidade de mutación. Apenas inhalado, o virus mutaba para incorporar información xenética do seu hóspede, a quen convertía na súa exclusiva diana. Cunha teima aprendida en cinco mil millóns de anos de evolución, o X-35 adaptábase ao seu recipiente tras identificar a cadea de ADN que lle ía servir de alimento. Non había defensa contra o virus; non había vacina posible porque cada ser humano tiña un virus diferente, un virus que mutara para aprender a matar únicamente células do seu receptor. Un virus, en fin, que se axustaba tan ao xeito do seu destinatario que morría de contado, en apenas uns segundos, de o extraer do corpo invadido.

A voz volveu soar no seu interior. ‘Manuel, está a chegar o teu pedido’. Dende o sofá escoitou o zunido eléctrico do dron de carga deixando no balcón o paquete semanal. ‘Gárdao’ bisbisou Manuel. De contado, uns agochados mecanismos abriron unha cancela no balcón e o paquete foi trasladado a un cubículo refrixerado. ‘Que queres hoxe para xantar?’, preguntou a voz. ‘Sorpréndeme’, contestou Manuel, boquexando.

Facía anos que non saía da casa. Traballaba no Departamento Estatal do Rexistro Civil, dando de alta aos nascidos da cidade. Alguén tiña que facer aquel traballo desagradable. Todos os días chegábanlle os datos ao ordenador, que Manuel tramitaba de contado. Ás veces tiña reunións por video con outros compañeiros, pero co estoupido da bomba quedaran suspendidas. Dende a vella pandemia de 2020 a xente aprendera a vivir sen compaña; o virus foi o medo. Abondou o medo para convertir unha orde gubernativa de illamento nun principio moral: o ser humano aprendeu non soamente a refugar do contacto mutuo senón, sobre todo, a desexar este afastamento, a devecer pola soedade, a odiar o corpo do outro, convertido nun niño de lixo e partículas nocivas. Os poucos nenos que nacían proviñan de mozos que, subvencionados polo Estado, debían superar un noxo secular; pero diso non se falaba.

Cando estalou a bomba, Manuel chamou aos seus amigos. ‘Como estades, espero que isto non vos atangue, xa veredes como pasa’. Pero non pasaba e os amigos comezaron a morrer. A moitos deles Manuel non os vira nunca, por unha cuestión de cautela, pero durante anos compartiran intimidades, experiencias, chamadas e risas, e a súa desaparición atinxíalle fondamente, obrigándolle a repensar o concepto da soedade, que Manuel non experimentara ata entón.  

Xa morrera a metade da poboación mundial e un futuro escuro semellaba estar xa no rego. Manuel pasaba tardes enteiras procurando na rede información sobre o virus e foi aí cando leu unha pequena noticia agochada que lle deixou pampo: había unha cura. Realmente, o tratamento era ben sinxelo porque aproveitaba a propia natureza do virus, tan pechado e letal dentro das súas fronteiras como inocuo fóra delas. Descubriuse que se un enfermo recibía cantidades relevantes de ADN doutro doente, ambos virus colapsaban. Ao entraren en contacto, cadanseu virus absorbía unha información xenética contradictoria á que tiña gravada e morría de contado. Así de simple. O problema era que como o virus non vivía fóra do corpo, nin medraba en pracas nin sobrevivía en solucións, a única salvación pasaba pola contaminación direita, ben fora un sólido tratamento de beixos salivados ou ben repetidas sesións de coitos. A noticia empregaba un tono baixo e avergoñado; o tratamento era eficaz pero non tiña moito futuro porque naquela sociedade o sexo non era unha opción. Comunidades enteiras prefirirían a morte antes que deixarse invadir por un corpo estraño, por un exemprar cárnico morno e fedento ateigado de bacterias, a morte antes que esgulir os lapos velenosos dun descoñecido. Douscentos anos de desconfianza, de separación, de sobrevivir nunha asepsia dourada e confortable deran aquel resultado. Que sarcasmo! Durante séculos a humanidade medrara en virtude e saúde na loita contra virus procaces e pecadentos que prosperaban na inmundicia e na libertinaxe, e cando a natureza xa non convertera en seres inanes e impolutos, daquela nos enviaba o derradeiro, o máis terrorífico, un virus que únicamente se curaba con contaminación, intercambio, fornicación e pecado. A humanidade estaba condenada.

Manuel decidiu arriscarse. Imaxinar unha lingua allea percorrendo o seu padal dáballe lostregadas no ventre, pero tampouco non era un home de principios. ‘Cantos contactos operativos teño?’, preguntou. ‘Que queres dicir con operativos’, contestoulle a voz interior. ‘Quero dicir vivos’. ‘Trescentos dez’. ‘Pois vainos chamando a todos’, ordeou Manuel, ‘algún haberá que me salve’. Despois dun silencio mesto, a voz anunciou: ‘Adela non contesta’. ‘Proba co seguinte’, respondeu Manuel. ‘Alfonso non contesta’, ‘Amanda non contesta’…

O orgullo é unha variable da soedade; aliméntanse mutuamente. No illamento, Manuel cultivara o seu amor propio para non se afundir, pero o orgullo arrástrase con dificultade en terra de deshonra. Nas longas xeiras de chamadas vergoñentas e infroitosas, a incomodidade de Manuel era crecente. Oito días despois, ninguén contestara as súas tentativas e Manuel chegaba ao seu derradeiro contacto, Yolanda. ‘Chámoa?’, repetiu a voz. Durante aquela semana estivera disposto para se rebaixar e suplicar axuda a quen lle respondera, pero despois de tanto fracaso un sentimento de vaidade ferida abafáballe o pensamento, deixándoo sen respiración. ‘Non a chames, xa abonda’ ordeou ao seu servidor. A voz, tal vez conmovida ante o destino daquel home, contestoulle con dozura: ‘Manuel, é o teu derradeiro contacto; se cadra agarda a túa chamada’. Manuel encolleu os ombros: ‘daquela, ben puido chamarme ela’. E tumbouse na cama, mentres no teito do salón se reflectían os raios abermellados do solpor.