O camión

Apenas antes de chegar, o silencio. Mesto, abondoso, un silencio profundo, agónico, de boca aberta, un lixeiro tinitus de valeiro no ouvido anunciaba a súa chegada. Antonte estaba eu deitado na cama cando aquel silencio entrou pola xanela entreaberta, polas fendas da parede e metéuseme dentro asolagando nun bloqueo escuro todo o meu pensamento. Souben que estaba a chegar o camión. Despois dun día mouro, cheo de loitiñas e bágoas, despois de fechar a porta do dormitorio para pasar unha noite sen sono, a mera intuición do motor lonxano, á mesma hora de sempre, coa súa cadencia chea de rutina, reconfortoume fondamente. Após do silencio veu o rumor azorrado do diesel. Durmía so por vez primeira en meses. Inés marchara, tal vez para sempre. Na soedade a cama agrandara de súpeto e aí estaba eu, navegando nun oceano de sabas húmidas polo frío, escoitando como se achegaba o camión. Non quixen discutir con ela, que lisque, que me esqueza, que desapareza do meu recordo, que regrese co seu pai picoleto, que retorne á casa cuartel de onde a saquei e se afogue nunha bañeira chea de medalliñas de folla de lata.

Non daba durmido. Non tiña a ninguén e unha certa morriña me escarallaba a alma. Hei de buscar un corpo novo que apertar na procura dos primeiros beizos que biquei; que podo facer? Ao maquinista que quere voltar á estación de partida tanto lle ten ir amodo ou ás présas; calquer cousa que faga afastaralle do seu destino. Así é a miña vida. O camión do lixo baixaba a rúa co seu tremolar de cadeas; baduando de cansanzo, viña freando de vagar metendo na noite unha ferruxe de berro, un chío de paporroibo doente, agónico, interminable. Parou, como facía a cotío, impulsando coa inercia un violento recompoñerse, unha tarascada de golpes que remataba co tendido das arpas lúcidas e brilantes, que se abrían coma as gadoupas dunha barbantesa sobre a súa presa de cubos verdes e marelos.

Pasei unha noite de horror, abandonado por Inés. Non podía continuar naquela casa gris e funesta, chea de lembranzas, así que ao día siguinte decidín marchar para a casa dos meus pais, todo para atoparme noutra casa gris, funesta e chea de lembranzas. Dende que morreran os vellos, ninguén se preocupara de recoller o piso, de limpar o enxoval antigo e barateiro que enchía cada recuncho. De feito, no escritorio do meu pai atopei a súa vella pistola sahariana, de cando loitara para manter a bandeira española no deserto. A casa ficara así, delicadamente inmóvel, se cadra coa indefinida esperanza de que, non cambiando nada, mantendo disposta a vaixela e cheos os armarios, regresaran as pantasmas dos mortos, sempre preferibles aos espíritos dos vivos. Pero non daban regresado. O único que desaparecera era a miña habitación; miña nai alugárana á súa máquina de coser, artefacto que, polo visto, vivía rodeado de trapallada e retais. Así que, desterrado do meu cuarto, decidín durmir na vella cama do matrimonio, o leito orixinario onde eu mesmo fun concebido e sacado da nada. E xa pechara os ollos imaxinando os pormenores daquela noite de sexo e silencio cando escoitei o achegarse do camión do lixo. Cada merda é diferente, pero os camións de recollida son todos iguais. Pareceu parar xusto diante da miña fiestra e, escoitando os brazos articulados abrindo os pistóns hidráulicos para descender sobre os cubos, mesmo parecía que ían entrar pola miña xanela e engulirme de corpo enteiro como a Steve McQueen naquela película de Sam Peckinpah. Pero non entraron. Deitado na cama, en non vía nada pero podía reconstruir cada movemento nos sons da noite, nas disonancias grileiras dos centos de voces do camión. Podía maxinar como baixaba os brazos amorosos para recoller e erguer os cubos previamente agrupados por pastores que, a golpe de arrastre, conduciran o fato de contenedores en rabaño cara o camión. Escoitaba como protestaban os cubos, topenexando entre eles coma cabuxos que andan á xaneira, tentando escapar, pero os brazos atopaban finalmente a súa presa e cun longo chiar de trunfo levábana ata a boca grande do depósito onde o agudo pirlón era finalmente sustituido por un baqueteado de pandeiro sobre o cubo, en precisa manobra para conseguir valeiralo por completo no seu interior. Entón era o momento no que as grandes queixadas agochadas no depósito, cun renxer arrepiante, comezaban a mastigar os ferros e os ósos para os compactar entre infernais agonías de torsión. Cando o camión rematou o bocado, escoiteino arrancar e marchar con preguiza, deixando na veirarrúa apenas o son apagado dos contenedores valeiros, confundidos e aboiados, abandoados á súa sorte polos pastores de cubos. Todos aqueles sons eran grotescos pero resultábanme, porén, tan familiares que me adurmiñei de contado.

Erguinme esta mañán ben descansado. Recollín o dormitorio e dispúxenme a sair cara o traballo, vestindo a mesma roupa de onte, porque marchara da casa un pouco sen pensar e sen equipaxe. De todas maneiras, non sei por que, pensei que sería cousa boa arranxar a teima da pistola que meu pai conservara da milicia, que non podía ficar na casa, así que a tomei para a levar ao cuartel da Garda Civil e devolvela sen máis, non fora ser o demo. Fun cara alá e resultou que xusto na entrada, cando me estaba a rexistrar, atopei á bruxa de Inés, que regresara coa familia e que estaba a vivir naquela casa cuartel. Chamei por ela, Inés mirou para outro lado, intentei achegarme, un número botóuseme enriba e a pistola saíu rodando polo chan. Non recordo máis que os berros histéricos de Inés. Tres ou catro picoletos botáronseme enriba, esposáronme e metéronme nun calabozo medieval. Algo oín de tentativa de homicidio e tenencia ilícita, non estou moi seguro. Dixéronme que mañán chamarían ao avogado, pero tampouco non teño moita esperanza. Coma o maquinista arrepentido, é propio de min seguir afastándome do meu destino deitado na nostalxia; somos barcarolas, remataba o Grande Gatsby, que pesadamente pretenden navegar contracorrente, río arriba, camiño do pasado. Non é posible. Acabo de pechar os ollos neste xergón piollento e non tarda en aparecer polo horizonte o silencio mesto e abondoso que preludia a bufarada metálica do camión do lixo, traéndome coa súa cadencia familiar e disonante o único consolo que preciso, unha cantiga de arrolo que me leva ao lugar ao que pertenzo.