Azul

            Con cada mencer nacemos de novo. Como si algunha man estralafaria estivera pendente de nós e premera un resorte máxico cada mañá, todos os días acordamos de recén, sen saber quen somos. Saíndo do soño, co primeiro pensamento escollemos o noso nome; co segundo, a nosa idade; co terceiro, o lugar onde estamos e co seguinte recompoñemos o noso pasado máis inmediato: o día da semana, a xente que está connosco, a xeira que nos agarda... Sempre é igual. Ás veces se atora algúns destes chanzos e dubidamos, aínda cos ollos pechados se somos novos ou vellos ou se temos que madrugar ou non. Xa ubicados no espazo e no tempo, daquela abrimos os ollos.

Nos últimos tempos o meu mencer chámase Rigel. Metido na cama, embozado entre as mantas, cando desperto e abro lixeiramente un ollo acerto a ver o esguello desenfocado dunha pequena luz azul; daquela volvo adurmiñar, imaxinando viaxes estelares por lugares onde silencio e soedade son a mesma palabra. Navego polos arrabaldes azuis de Rigel, pola nebulosa do hipocampo onde unha sombra proxecta a lembranza dun cabaliño de mar, por un océano de soños imposibles a centos de anos luz de distancia. Cando acordo por completo, non hai luz azul ningunha.

Durante algún tempo non lle din importancia; pensaba que Rigel era un froito de mencer, un vívido soño vestibular que me tomaba pola forza acotío. Porén, despois dun mes vendo o rescaldo dunha luz azul entre as miñas pálpebras apenas abertas, decidín que Rigel era algo máis que un misterio. Día tras día revisaba a habitación na procura dunha luz azul, investigando de onde podería vir, de que fantástico artiluxio de espellos viría reflectido aquel relampo que me despertaba. Non o atopei. A carón da cama, encol dunha estantería, tiña os marcos dunhas fotos, un ordenador, libros, un pequeno reloxio e uns auriculares. Sobre unha mesa, papeis soltos, un xarrón con tres frores, un peluchiño de trapo, unha vela e ropa, moita roupa; baixo dela, zapatos. O ordenador tiña unha pequeña luz vermella, por estar apagado, pero non había ningunha outra luz. Nada azul.

Os soños seguiron. Supoño que sería sinxelo atrapar a pantasma, resgatala para a realidade sen precisar un atrapasoños navallo, mais confeso que tiña tanta preguiza que deixaba sempre o intento para o día seguinte. Resultábame de tanto conforto ver a luciña azul cada día que rexeitaba abesullar o misterio, desvelar a verdade. Pero aínda a miña preguiza tiña un límite; un día a curiosidade gañoulle a partida.

Foi un sábado. O meu ollo dereito abríu lixeiramente para cachar unha liña de craridade entre a silveirada de pálpebras enguedelladas e coa primeira luz entrou polo cristaiño un fío azul; aí estaba. A miña estrela matutina. Non pechei o ollo; con certo esforzo de vontade abrín o outro e moi de vagar agardei que a mirada espertara para enfocar aquela luz e descubrir a súa orixe. Entón sucedeu o inexplicable: tan pronto puxen a mirada desperta na luz, esta titilou en nun súpeto tornouse vermella. Fiquei un anaco así, espreitando de fito en fito á miña estrela azul, que se transformara nunha estrela roxa, fermosa coma Antares. A luz vermella do meu ordenador.

 Para o día seguinte repetín a rutina. Na néboa do despertar entornei a pálpebra para buscar á miña estrela. Velaí estaba, o azul pálido, morno, feble e desenfocado de Rigel. Pechei os ollos e soñei nun mundo azul, estrelas, océanos e ceos. Soñei co meu amor imposible de mirada azul e sentínme afortunado pensando que, tal vez, aquel punto de luz era o sinal de que alguén coidaba de mín mentres durmía, termando os meus soños. Cando fun despertando, ben amodo, comprobei de novo como a luz azul se tornaba vermella axiña, sentíndose percibida. ‘Non te preocupes’, quixenlle dicir, ‘podes seguir de azul que non me molesta’. Pero a luz non me contestou.

Cando un traballa na casa todos os días son iguais, porque as diferencias nos veñen propostas polo barbordo da rúa, polos lixeiros acenos do exterior. Os días son distintos porque onte me mollei coa choiva, antonte pillei un atasco, o outro cruceime co veciño parvo… Na casa non hai tempo, non hai movemento; o inmoble inmobiliza, mata. Non preciso máis que o meu ordenador para enxergar os cinco puntos cardinais destes tempos convulsos: traballar, xogar, mercar, falar e informarme. Sair á rúa é un privilexio innecesario. A luz azul do ordenador aceso acompáñame mentres combino en urdime de conto estas cinco misións diarias; de tanto en vez miro para ela e sorrío. É a miña compañeira.

Á noitiña apago o ordenador. Unha muxica roxa no frontal indícame que o aparello fica a durmir, coma mín, descansando. Xa na cama doulle as boas noites e despídome fitando o seu fío vermelliño.

Conta a historia que Rigel e Antares foron condenadas a non aparecer xuntas no ceo; na rolda eterna das constelacións, o corazón vermello do escorpión arrástrase polo horizonte na procura do pé azul do cazador, da mesma maneira que o cazador, dende o outro lado da bóveda, persegue noite tras noite ao escorpión. Nunca se verán.

Na madrugada, cando ninguén está a mirar, a luciña vermella do meu ordenador esmorece e apaga. Despois dun intre incerto prende a luz azul e desperta o meu vixía da noite, o pastor dos meus pesadelos.