Señardade cuántica

          
Non sei onde está Rosa.
Perdina para sempre.
Se cadra, aínda estará durmindo xunto a min cando acenda a luz.
Se cadra non.
Polo tanto, vai ser mellor non o facer.
Mentres me manteña na escuridade, Rosa non estará nin presente nin ausente.
Nin viva nin morta.
Estará acariñando ao gato de Schrödinger,
nun curruncho quentiño deste universo estrafalario.
Dende hai un tempo non sei nada da miña Rosa.
Áchoa de menos.
Recordo como nos erguiamos pola mañán,
en silencio, como almorzabamos
cada un de nós mergullado nas nosas historias,
como saíamos ao traballo,
ela no seu coche
eu no meu,
como voltabamos para casa, desfeitiños, para debruzarnos no sofá
en silencio
e ver un pouquiño a televisión, ata que un dos dous,
ás veces eu
ás veces ela
ás veces nin ela nin eu
apagaba o aparato vendo que o outro ficara xa dormido.
Todos os días igual.
Afíxenme.
Pero dende hai un tempo,
de certo non sei dende cando,
non vexo a Rosa.
Non sei onde está.
Intento consolarme pensando que, en realidade, nunca o souben.
Non se pode saber todo.
Se cadra, podería localizar a Rosa no móbil,
pero seguiría sen saber cousa ningunha.
De qué me serviría?
Atoparía algo nun punto determinado, concreto,
podería aínda quitarlle unha foto,
pero máis nada.
Non tería máis que unha foto.
Saber quen é, de onde ven, cara onde vai, iso nunca o sabería.
Soamente é unha foto, Rosa.
Se cadra podería averiguar o seu rumbo, coma se fose un electrón rebelde
o meu amor perdido,
saber do seu camiño e da súa órbita,
pero nunca sabería onde está.
Nalgures dentro do seu camiño, esa sería a resposta,
a resposta cuántica.
Rosa está algures dentro do seu camiño
pero non sei exactamente onde.
E aínda que o soubera, tampouco sabería que fai alí…
Pero se non sei onde está Rosa, como saber onde estou eu?
Orbitando entre o traballo e a cama.
Non me engano.
Non saber.
A marxe de erro é sempre meirande ca realidade que pretendemos coñecer.
É sempre meirande.
Principio de indeterminación. Heiselberg dixit.
Velaí o motivo de que non saiba se Rosa marchou de casa ou non.
Por esta teima cuántica da indefinición.
Viviamos xuntos dende hai algún tempo,
tampouco sei exactamente dende cando.
Se cadra dende sempre.
Se cadra aínda vivimos xuntos.
Chegaramos na nosa vida ao equilibrio perfecto.
Simplemente, estaba.
Non tiñamos nin que falar.
E como non falabamos, non había secretos entre nós.
Non é tan difícil vivir así.
Érgome sen abrir apenas os ollos.
Almorzo calado, sen mover a vista da miña cunca de leite
frío
con bolechas.
Marcho sen despedirme de ninguén.
Cando chega a noite, non saco a vista da televisión,
nin dirixo a mirada ao outro lado do sofá,
o lado onde ela adoitaba acurrucarse,
silandeira,
agochada baixo unha mantiña de la.
Pero se cadra alí segue a estar,
tranquila,
quediña coma unha laverca nova,
mirando tamén á televisión,
sen facer ruido.
Mentres non mire, Rosa está.
Iso é o que aprendín.
Ou non está.
Son un covarde.
Non acenderei a luz, por se acaso.
Abóndame con iso para seguir a ser feliz.
Cando miraba para ela, contestábame cun sorriso de dozura.
Cando non miraba para ela, non sei se sorría.
Se cadra non.
A miña mirada construía o seu sorriso.
Non sabemos como é unha cousa en realidade.
O propio feito de a mirar, faina cambiar.
O acto de observar é sempre unha agresión.
Por respecto a todo, prefiro non ver,
non agredir.
Se non miro a miña Rosa,
se non a vexo, se non a toco, que ficará?
‘Nomina nuda tenemus’.
O nome da rosa.
Núa, sempre.
Ando ás caladas pola casa,
ás pálpebras,
quiteille a luz á neveira, non fora a alumear,
sen querer,
algunha sombra estraña.
O universo está feito de escuridade,
materia escura,
buratos negros,
Verdadeiramente, a ciencia ten alma de poesía.
Non hai estrelas.
O ceo é unha fotografía do pasado,
a autopsia dun electrón morto.
Unha foto, Rosa.
Se cadra, as estrelas son as vellas luces do noso mesmo Sol,
cando o Sol andaba noutras leiras,
afastado de nós.
Todo é mentira,
o teu pelo,
as túas mans,
cheiñas de partículas que rebulen entre orbitais
zoando coma o vento entre as rochas do mar.
Se miro, desapareces.
Non quero mirar,
erguer a vista,
preguntar.
Non quero vivir,
abóndame permanecer neste lusco e fusco de mosteiro.
Mais a lembranza da túa man na miña,
aínda falsa de toda falsedade,
quénceme á alma, se é que a teño,
e fai medrar a miña entropía, o meu desorde…
Se voltares, Rosa, non mo digas.
Fica aí, caladiña.
Mellor así.
Onte mesmo, nun arrouto, din por mirar de esguello ao teu lado do sofá.
E vinme a min mesmo, de perfil;
cando se sinteu ollada, a miña imaxe ergueu a vista
paseniñamente,
mirou para min
e sorriu con dozura.