Precipicio

O doutor fíxome pasar. Na mesma porta saudoume afablemente, dándome a man e unha lixeira aperta, apenas unha palmada, nas costas. Sentei.

- ‘Que tal che vai? Facía tempo que non pasabas por aquí, eh?’.

- ‘Pois nada, traballando coma sempre. Veño porque, estando de vacacións, sentinme un pouco mareado e mandaronme unhas probas, uns análises’.

-‘Fixéchelos?’

-‘Fíxenos, pero alá na vila. Dixéronme, como agora vai todo por internet, que xa ti logo me dicías… En fin, veño polos resultados’.

- ‘Claro, claro, isto é tremendo, a cousa da informática. Estamos todos conectados, non sabes como. O laboratorio sube os resultados á túa historia clínica, e zas!, xa os teño aquí, que che parece? Todo automático, todo automático. Pois espera, que agora che digo…’.

Empezou a premer teclas no ordenador, devagariño, lanzando os furabolos sobre o teclado coma se fose un arqueiro de antano guindando frechas. Tiña toda a mesa chea de papeis, recetas, bolígrafos con publicidade, había unha carpeta, a tarxeta dun visitador, un blíster valeiro, un sobre rasgado, un calendario aberto no mes anterior, un cinceiro con caramelos de menta, unha luva de latex… Sin quitar a vista da pantalla, preguntoume:

- ‘Fuma?’

- ‘…’

Xa non me tutea, pensei. Xa non…