Obituario

Ninguén me quixo nunca; téñoo asumido. Será pola miña soberbia, pola miña pedantería, pola miña miña miña, sempre estou a falar de min. Non me recoñezo mérito ningún, que non sexa, tal vez, unha certa habelencia coa escritura. Á xente gústolle como escribo e eu fágome querer, que máis podo facer? Escribo por afección, de balde e non publico nada.

A primeira vez que din uliscado este talento (non diría talento, poñamos facilidade) foi na morte dun curmán maior. A miña tía pediume que lle redactara unhas liñas de lembranza que desexaba ler no funeral; así o fixen, e a nota emocionoulle. Pouco tempo despois morreu a miña tía, e o seu viúvo, que editaba o xornal da vila, pediume un artigo para a primeira páxina onde falara do marabillosa que era a súa muller. Fíxeno e o artigo tivo unha acollida decorosa.

Marchei da vila con vinte anos; gardo poucas lembranzas da miña mocidade e, da mesma maneira, poucos na vila teñen recordos de min. Apenas regreso nas vacacións, invitado por este ou aquel familiar, e paso uns días tranquilos, entre un ceo calmo e un mar bravo, recuperándome das miserias da rutina. Pero xa sabedes como é a xente das vilas: o meu artigo de portada deume unha certa sona, e comezaron a falar do ben que escribía o fillo da cordeleira, mira ti, e parecía parvo o rapaz… A cousa foi que dalí ao pouco morreu o alcalde, e o fillo chamoume para que lle escribira un obituario; díxenlle que non lle coñecera en vida, pero contestoume que tanto tiña; que el tampouco lle tratara moito e que a cousa era escribir algo que, en fin, ficara. Usou esta palabra: ficar. En fin, xa coroado como señor do ‘scripta manent’, fixen algunas preguntas e escribín unha necrolóxica de moita categoría que o fillo me agradeceu con bágoas nos ollos.

Moito mo agradeceu, pero nunca me volveu falar. A xente dos pobos é así; eu non pertenzo a ese mundo, e comprendo que se manteñan afastados dun home coma min, da xente que, de tanto vivir lonxe, na cidade, ten a lingua revirada pola cursilería e os andares envarados dun marqués. Mesmo desde que me xubilei, agora que vou máis por alá, quixen achegarme a vellos coñecidos da miña nenez, pero falamos idiomas distintos; non conectamos. Aínda así, como literato oficial da bisbarra, seguen a chegarme encargos para notas de difuntos; calculo que levarei cousa de medio cento. En realidade, penso que esta afección mórbida pola necroloxía, polo relatorio de pasamentos e tristuras, colaborou na guisa de soterrador tímido que se me vai aperfilando, e que tamén complica as miñas relacións. Daría algo por acadar un trato normalizado coa xente da pobo, que desvía a mirada apenas advirte a miña lánguida sombra de corvo saíndo polo portal.

Por iso, aledoume tanto que a Pataqueira me brindara onte un sorriso. Esta muller foi o meu primeiro amor nas festas da vila; marchei e non volvín falar con ela. Mesmo cando retornaba polas vacacións e pasaba pola súa tenda a lle comprar patacas, nin miraba para min. Pero onte, despois de trinta anos de silencio, sorriume docemente e agasalloume cun ‘benvido’. Segundo me dixo despois o fillo, viña de regresar de Santiago, de recoller o resultado duns análises médicos dos que non quixera falar a ninguén.