Merda

(Sube o telón. Está A. Entra B).

A.      Ah, es ti. Entra.

B.      Quen ía ser non sendo eu? Veño do tanatorio. Non me quixeron dar as frores.

A.      Ti andas parvo. Para que as querías? Xa deben de estar para as tirar ao lixo. Pensábaas levar á casa e pendurar na parede? ‘Velaí as coroas da miña nai, murchas e adoecidas’.

B.      Tes moita gracia, irmán, pero os do tanatorio non queren as frores para nada. Non sei, era por conservar algo.

A.      Ti, pola contra, non tes gracia ningunha. Manter esas frores sería insano, dígocho de veras. Xa non somos nenos. Quedémonos coas lembranzas.

B.      As lembranzas de toda a nosa vida.

A.      Da túa vida non, perdoa que cho recorde; da miña. Ti liscaches ben ás présas e fiquei eu con ela. E agora vesme finxindo nostalxia? Anda, rapaz, non amoles… Que Deus me perdoe, pero xa era tempo de ela morrer.

B.      Pero que dis, malpocado?

A.      Dende que morreu mamá non fago máis que encher bolsas e bolsas de basura; téñoas aí, a carón da porta. A miña vida foi iso, unha merda. Verdadeiramente, xa non sei se a quería ou aprezábaa apenas por unha especie de afervoado síndrome de Dióxene. Pero hai unha diferencia entre nós: eu liberareime deste lixo e a vivir; pero da nostalxia a ti non te liberará ninguén.

B.      Prefiro a nostalxia ao valeiro.

A.      E será certo. Ti tes o privilexio da señardade porque apenas vías a mama. Eu vivía con ela, así que tiven outros problemas.

B.      Como sigas a falar, aínda vou preferir o valeiro. O porteiro deume o correo. Está todo a nome de mamá.

A.      Pois haberá que abrir as cartas, non?

B.      Hai unha carta da policía. Esa non a quero abrir. Xa sei o que di.

A.      Como se dirá a uns fillos que a súa nai se suicidou? Se cadra a policía ten algunha fórmula estereotipada, prevista para non sorprender, para non magoar…

B.      …para evitar a culpa, supoño.

A.      Non vaias por aí. Eu nunca lle levei a contraria a mamá e non o farei agora. Toda a vida fixo o que lle petou, e morreu como quixo.

B.      Pero o outro día, cando descubrimos o diagnóstico, ben puidemos estar máis perto dela.

A.      Polo que a min respecta, máis perto dela non podía estar. Pero non o descubrimos; descubrino eu e non ti. Fun eu quen atopou a carta do hospital co diagnóstico terminal. Ela nunca nolo comentou. Que se quitara a vida non era previsible, pero me parece unha opción razonable, dado o seu estado. Asegúrote que eu, no canto dela, faría o mesmo.

B.      Falas cunha frialdade incrible.

A.      Mamá odiaba calquer enfermedade, xa o sabes; tíñalle medo aos doutores. Calquer proba, o anuncio de calquer diagnóstico bloqueáballe por completo. Non o xustifico, pero é comprensible. Mäis que medo era pánico, terror…

B.      Pois nada, a carta da policía para o lixo.  Mira, unha carta do hospital. Dúas! Bueno, tarde piaron estes médicos. Xa temos o diagnóstico definitivo.

A.      Ábreas, tanto nos ten…

B.      (Léndoa). Espera… parece que… Espera, hai un erro. Que paifocada é esta?

A.      Que pasa?

B.      Os do hospital. Seica fixeron probas complementarias e resulta que… …que mamá non estaba enferma. Non tiña cancro. Houbo un…

A.      Pero que parvadeira? Non pode ser. Pero esta xente non ten… Falarei co avogado, isto non pode ficar así.

B.      Meu Deus, confundiron as mostras…

A.      Pero que dis?

B.      Era… era una mostra de feces a que lle pediron. Mamá levaría o frasco coas mostras e no hospital, pódelo crer?, puxéronlle a pegatina de mamá a outro frasco diferente, a un frasco que non levaba mostras súas.

A.      Unha confusión de merda…

B.      Meu Deus, non o podo crer… Alguén se decatou de que o tipo de sangue atopado nas fecais non correspondía ao de mamá. Fixeron máis probas e resulta que a mostra analizada correspondía a un varón! Pobre mamá. Alguén terá que pagar por isto. Mamá morta, que confusión máis desoladora… Non podo pensar…

A.      Hai outra carta do hospital. Se cadra pedirán desculpas, supoño, eses delincuentes. Que din?

B.      (Léndoa) Espera… A cousa é máis complicada…

A.      Que carallo pon na carta? Vasmo dicir?

B.      A ver, piden desculpas… Fixeron unha enquisa, seica minuciosa. Non entenden o erro. Seguiron a cadea de custodia das mostras, mesmo con rexistro das cámaras de seguridade…

A.      E…?

B.      A conclusión é que as mostras analizadas foron as que levou mamá. Parece que non hai dúbida. Quero dicir, seica a mostra que resultou estar chea de sangue e marcadores tumorais foi exactamente a que mamá lles levou. O único que pasa é que a merda non era de mamá, senón doutra persoa.

A.      Iso é imposible.

B.      Non tanto. Ben pensado…

A.      Ben pensado, que?

B.      Como dixeches, mamá tiña terror a un diagnóstico malo. Así que, que sei eu, debeu amañar algunha trampa…

A.      Ti non razoas.

B.      Non, pénsao de veras. Debeu de falsificar as mostras; moi propio dela.

A.      Iso non é propio de ninguén, rapaz. Non ten sentido.

B.      Mira, mandan as probas, hai un informe…

A.      Non che creas nada. Para que faría mamá tal cousa?

B.      Porque non quería saber se estaba mala. Non quería enfrontarse ao resultado. Así que debeu pensar que era boa idea tal finximento, e puxo no frasco a merda dun sano.

A.      Así que levou ao hospital merda doutra persoa… sa, disque?

B.      Quero dicir, que ela pensaba sa.

A.      E levou a merda dun varón que tiña un tipo de sangue diferente á súa?

B.      Todo aponta nesa liña.

A.      Non me ten nadiña de sentido. Se non era súa a merda, porque se quitou a vida, logo?

B.      Non sei, pero mamá sabía a quen pertencía a mostra...

A.      Eu vivía con ela...

B.      …e o diagnóstico, non sendo para ela, resultaríalle igualmente insofrible.

A.      …pero ti viñas moito por esta casa. Estabas aquí de seguido.

B.      Xa sabes que apenas viña.  

A.      A merda non é miña! Non, por aí non paso, para nada.

B.      Ímonos tranquilizar. É unha hipótese, pero ti ben coñecías a mamá.

A.      Que día se fixo os análises?

B.      Que?

A.      Que día levou mamá a mostra ao hospital? Virá aí, non papeis. Déixame ver.

B.      Non, xa miro eu…

A.      Quita de aí… O dezasete de nadal, venres.

B.      O dezasete… eu non pisei a casa en todo o mes.

A.      Moi propio de ti. Se cadra… se cadra tomaría a mostra tempo atrás e tíñaa conxelada, non sabemos nada. 

B.      Que mamá conxelou merda? Non parece probable, irmán.

A.      Se cadra colleuna de algún outro que pasou por casa, un veciño, un amigo… un amante! Que sabemos nós da súa vida?

B.      Ti vivías con ela. Por aquí non pasaba ninguén.

A.      Se cadra.. que sei eu! Merda! Dame unha alternativa.

B.      Haberá que ir polo médico e nos facer as probas, non si?

A.      A vida é un caldo de sarcasmos e miserias. E xusto agora...

B.      Non te precipites, primeiro imos…

A.      …xusto agora que ceibaba… qué tolemia!

B.      Non lle deas moitas voltas.

A.      Ben pensado, que inxustiza!, ben pensado a merda é miña. Si, agora o vexo claro. Se mamá quixo escoller a merda dun home sano, era eu a súa mellor escolla, e non ti, que sempre fuches un adoecido. Nin a túa merda serve para nada.

B.      Non, non che poñas así. Pero se queres marcho…

A.      Marcha, non sei para que viñeches. De non marchares, baixareite ao lixo xunto co resto das bolsas. Fuches ao tanatorio polas frores de mamá; pois vai de volta e insiste, que aínda servirán para min!

B.      Non sabes o que dis.

A.      Agora o comprendo, compréndoo todo. Sabes porque sei que a mostra era miña e non túa? Pensa, inútil de merda, pensa.

B.      Badúas…

A.      Vivín con ela, coideina, devecía por ela. Por ti, mamá non se quitaría a vida porque a ti non te quere ninguén. A anguria que lle levou ao suicidio soamente se entende se o enfermo era eu, entendes? O seu fillo favorito, o amado, o predilecto. No fondo, son un privilexiado; síntome orgulloso deste amor que mamá sentía por min e que na morte… 

(Sae B. Telón).